Baron 1898 in de Efteling

Goedendag lezers en lezeressen, jullie weten vast wel dat ik een poos geleden naar de Efteling ben geweest met Diego, mijn oma en Chelsey. Dit was een super leuke dag en de vlog kunnen jullie aan het einde van dit artikel terug kijken als je deze nog niet hebt gezien. Wat vond ik van de baron 1898? Dat ga ik jullie nu vertellen. Ben jij er al in geweest? Hij is gaaf! Kijk en lees gezellig mee! Liefs Kimberley. Voor dat ik eigenlijk al naar de Efteling ging wist ik dat ik erin zou moeten gaan, gewoon omdat ik van achtbanen houd en het een kick vind. Toen ik eenmaal aankwam stond er zo’n onwijs lange rij voor de Baron 1898. Ik dacht: neee waarom nu? Maar ja, iedereen die durft wil er natuurlijk in dus vandaar de rij. We gingen eerst het park rond en gingen in alle attracties waar we in konden gaan. Dit is gelukt en we zijn ook in veel dingen geweest met onze dochter. Ze vond het super leuk! In de avond dachten we het nog eens te proberen om in de Baron te gaan, maar ook een hele lange rij. Ja, het moest er toch een keer van komen. We vroegen mijn oma even op Chelsey te letten (ze sliep toch) en wij gingen richting de Baron 1898. Oke, hup hup in de rij!

Foto_Rick_Sleenhoff

Toen wij in de rij stonden was ik nog niet zo nerveus omdat we al zolang moesten wachten. Wij wisten niet hoelang we moesten wachten, dus ja… Dan maar afwachten hé.  We stonden er trouwens om 20:30 in de avond. Best laat, maar we hadden zolang gewacht tot het rustiger was. Uiteindelijk waren we een beetje verder gekomen en kregen we te horen dat er een karretje van de baan werd gehaald, want zo zou het sneller gaan. Echt iedereen, en wij ook, zei om ons heen: ‘gaat het nou echt sneller als er een karretje af is?’. Um nee ik denk het niet hé haha. Maar goed, wij wachten en kletsten met elkaar en maakte lol. Op zich vond ik het nog best snel gaan en op den duur liep het ook aardig door. Het was nog licht buiten, het had geregend, we waren nat, maar gaven niet op! Gelukkig regende het niet in de rijd toen we stonden te wachten. Eenmaal een stuk verder, werd het donker en kouder. En ik werd nerveuzer, want ik kwam dichterbij. Waarom ik zo nerveus was, is omdat ik dat altijd ben als ik in iets nieuws ga. Het is zo onwijs spannend!!! Op den duur werd Diego echt heel erg chagrijnig omdat we al zolang stonden te wachten en we waren het best wel zat. We waren er echt bijna…. En toen?

DSCN5041

En toen zei Diego opeens dat ie er het liefst uit wilde, uit de rij. Ik zei: ‘we zijn er bijna kom op!’. Hij was het echt zo zat en echt hoor, we hadden allebei last van ons rug van het staan en het niksen. Echt bijna waren we er. Ik vroeg wel of we dan weg gingen. Hij zei nee, dat is zonder van al dat wachten. Oke, hij had gelijk. Maar als je het echt zat bent, wil ik wel met je mee. Het gaat er toch om dat je je fijn moet voelen. Nou… we waren er echt bijna. We kregen tickets.., Oh ja, tickets. Ik heb helemaal niet vermeld dat je in de rij kon kiezen waarje wilde zitten: voor in het wagentje of middag/achterin. Wij kozen voor voorin! Als je het doet, moet je het goed doen. Oke we kregen dus een ticket. En als bewijs moest je het binnen afgeven en dan werd je op je plek gezet (op een nummertje). Het hele systeem vind ik nergens op slaan, maar voor de ongeduldige onder ons kunnen er misverstanden ontstaan, dus het is goed dat er mensen bij zijn om je te begeleiden en je neerzetten waar je ook echt hoort. Wij stonden op nummer 1!

47160.800

In het laatste deel kwamen Diego en ik een moeder en een dochter tegen. Die gingen ook in de Baron. Het meisje was zo nerveus en was helemaal aan het stuiteren haha. Daarin tegen was ik ook bloed nerveus en ik had letterlijk klappertanden en ik kan NIET stoppen. Dit was zo vervelend! We hadden een gesprek met moeder en dochter. Het meisje vond het dood eng, wij zeiden dat ze niet bang moest zijn, maar zicht juist stoer moest voelen! Opeens ging er een deur open en mochten we naar onze plaatsen toe. Daar zaten we dan. Helemaal voorin het karretje. De beugels gingen dicht. Ik ging nog helemaal tekeer met mijn tanden en kon echt niet stoppen, wat ik ook deed. Het was totaal geen angst want ik vind dit soort dingen helemaal geweldig, het is nieuw, je kent het niet. Oke…. Daar gingen we! We wenste de mensen naast ons succes (ik krijg kippenvel nu ik dit schrijf). We gingen naar boven. En dat ging sneller dan verwacht. We waren boven, mijn klappertanden stopte ineens, we hingen op 30 meter, kijkend naar een afgrond, waar je 37,5 meter de grond in gesleurd word, met een snelheid van 90 KM/PU. Binnen twee seconde word je losgelaten: 1,2….. whaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Oh my god riep ik oh my god! Het ging zo onwijs snel en ik moest er zo hard van lachen. Alle spanningen kwamen eruit. HET WAS ZO ONWIJS GAAF! Voor de mensen die niet bang zijn, DOE HET!

Ik heb alleen het stukje gefilmd dat ik eruit kwam, want ik mocht niks meenemen. Zelfs je tassen en dergelijke moet worden afgegeven als je bijna naar binnen gaat. Of je moet ze in een kluisje en aangezien ik zag dat ze wel eens weglopen bij je tassen, durfde ik het met mijn telefoon en camera niet aan om het daar te laten liggen, dus nam ik een kluisje. Toch vond ik het niet prettig. Ik heb liever mijn spullen bij me, maar ja. Het was zo fuckking vet! Ook toen ik eruit kwam lopen zei ik tegen Diego: ik wil nu meteen nog een keer! Maar helaas. De rij was nog net zolang als toen wij kwamen. Volgende keer weer! Hieronder zie je mijn eigen VLOG van de Efteling. Heel veel plezier met kijken, vergeet het duimpje omhoog niet! Wat vond jij van de Baron 1898? Was je bang? Tot de volgende keer. Liefs Kimberley.

Vergeet me niet te volgen op sociale media: Instagram Youtube Twitter Facebook

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *