Mijn zwangerschap | Het is zover!

Heeei mensen! Ik denk dat jullie erna uit hebben gekeken om deze blog te lezen. Misschien willen jullie dat het doorgaat. En ik kan je vertellen. Het word nog 1 week uitgesteld omdat ik zoveel te vertellen heb. Ik kan het niet in 1 blog kan doen. Het is echt teveel! Ik hoop dat jullie het lezen van deze reeks leuk vonden en dat jullie volgende week voor het laatste deel er weer zijn. Geef een duimpje omhoog op dit artikel als je het leuk vond. Delen zou heel lief zijn! Vorige blog niet gelezen? Klik —> hier!

Zoals jullie in mijn vorige blog hadden gelezen was ik in het ziekenhuis beland. Ik was al onder controle gelegd zodat ze Chelsey in de gaten zouden kunnen houden, maar ook mij. Ik vertel wel even van te voren dat ik het niet té persoonlijk ga maken want het verhaal van de bevalling houd ik liever voor mezelf. De één is er open in en de ander wat minder, of helemaal gesloten. Ik heb zoiets: ik hou dit voor mezelf want het is nogal een persoonlijk iets. Ik hoop dat jullie dit respecteren.  Lees lekker verder…

Toen ik de nacht had doorgebracht, wat een rot nacht was omdat ik constant naar de WC moest en niet kon slapen, zou ik om 8 uur wakker gemaakt worden. Dat werd mij die nacht vertelt toen ik in het ziekenhuis kwam. Dit hebben ze echter niet gedaan. Ik was elk uur wel wakker en zat om 8 uur al op de klok te kijken en te bedenken waar ze nou bleven. Om 9 uur kwamen ze dan eindelijk. Ik weet echt niet meer of ik ontbijt kreeg of iets, maar volgens mij wel hoor, zoals in elk ziekenhuis gewoon. De zuster…

Ze kwamen checken hoe alles ging. Ik kreeg een onderzoekje om te kijken of er al enige ontsluiting was. Als ik het goed heb was er toen nog niets gaande, wel moest ik dat weekend bevallen, sowieso zondag nog anders zou ze gehaald worden want mijn vruchtwater was al half gebroken. Ik hoopte dus dat ik op Valentijn zou bevallen 14 februari. Ik weet nog dat Diego zei: ‘ ik hoop het niet want ik heb een schijthekel aan Valentijn. ‘ Hahahaha. Omdat de bevalling opgang moest komen kreeg ik twee pillen toegediend. Ik heb geen idee wat voor pillen het waren, maar het moest ontsluiting geven/weeën opwekken. Het waren ook nog eens capsules, die krengen krijg ik dus NOOIT van me leven weg! Het was een regelrechte ramp! Ze bleven er ook nog eens bijstaan tot je ze op had! Het duurde effe, maar ik had ze doorgeslikt!

DSCN0436-001

Na 4 uur kwamen zouden ze dan weer komen checken om te kijken of er ontsluiting zou zijn. Die 4 uur gingen traag, maar het laatste uur ging steeds heel snel. Ik zat er best tegen op want ze moesten elke keer daar beneden controleren en dat was totaal géén pretje dat zeg ik je er wel even bij!

In die 4 uur tijd mocht ik in principe alles doen, maar ook echt alles. Ik mocht van de afdeling af, ik mocht naar buiten, ik mocht in bed blijven, douchen zoveel als ik wilde, tv kijken. Gewoon alles! Ik had nog nergens last van dus het duurde maar en het duurde maar. Na die 4 uur kreeg ik weer controle. Weer onderzoekje en wéér pillen, want het ging heel langzaam allemaal. Alsof het eeuwen duurde voor mij! Hup daar gingen weer 2 pilletjes. Dit keer ging het sneller dan die twee pillen ervoor. Weer wachten..

Mijn schoonvader was ook nog even komen koekeloeren hoe het ging. Die bleef en uurtje ongeveer en ging weer naar huis. Ook zijn huis was zowat om de hoek! Het liep tegen de avond aan en Diego had honger ook al hadden we ons maaltijd in t ziekenhuis al gehad. Ik hoefde echt helemaal geen eten. Ik weet nog dat een kennis van me zei: let maar op, als je in het ziekenhuis ligt boeit eten je niet meer! En ja hij had gelijk. Het is echt zo. Je bent puur met jezelf bezig en aan het wegdromen hoe het straks nou zou zijn. Diego ging even naar Ciry Plaza om wat eten te kopen, dat was immers op loopafstand voor hem.

DSCN0431

Het ziekenhuis staat ernaast. Ik weet nog dat dit rond half 5 in de middag was. Toen Diego weer terug kwam waren opeens mijn ouders ook meegekomen. Zij waren ook even komen kijken hoe het allemaal ging. Ik weet dat ik rustig op mijn bed lag, te kijken hoe Diego aan het eten was. Bah, vies hoor die geur! Opeens kreeg ik buikpijn, het bleek een goeie wee te zijn. OH MY GOD, het gaat beginnen dacht ik nog! Mijn moeder zag dat ik het probeerde verdoezelen, maar zoiets lukt natuurlijk niet hé. Ze zijn weg gegaan en ze hebben ons alleen gelaten. Ik heb meteen de arts geroepen en die gingen wéér een onderzoek doen, ik bleek ontsluiting te hebben! Eindelijk dacht ik! Maar zoals mama’s weten, word het steeds erger en erger die weeën. Ik probeerde het onder controle te houden. Wil jij weten hoe mijn verhaal afloopt?

Kijk dan volgende week dinsdag naar de allerlaatste BLOG over mijn zwangerschap. Ik hoop je terug te zien en ik hoop dat je mijn verhaal weer erg leuk vond om te lezen! Vergeet me niet te volgen! Liefs.

Vergeet me niet te volgen op sociale media: Instagram Kiwi Twitter Facebook

1 Comment

  1. 7 juli 2015 at 1:15 pm

    Ik ben erg benieuwd naar je laatste deel!
    En je hebt gelijk hoor dat je de details privé houdt. Ik heb ook niet de behoefte om alles daarover online te delen.
    Ieder voor zich natuurlijk 🙂

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *