Persoonlijk Archieven - Lifestylekimberley

Slecht nieuws: Luna heeft kanker

Kimberley — Sun, 27 Sep 2026 04:00:30 +0000

Soms krijg je nieuws waarvan je hoopt dat je het nooit hoeft te horen. Voor ons kwam dat nieuws op 5 juni, toen de dierenarts belde met de uitslag van het biopt dat was afgenomen bij onze lieve Luna. De uitslag bevestigde waar we stiekem al bang voor waren: Luna heeft melkklierkanker. Het is een bericht dat hard binnenkomt. Ook al probeer je jezelf voor te bereiden op een slechte uitslag, diep van binnen blijf je hopen dat het iets onschuldigs blijkt te zijn. Helaas was dat niet het geval.

Volg mij voor meer
Instagram: Mamavanchelsey
TikTok: LifebyKimberley
Facebook: Vegan, maar dan normaal
YouTube: Lifestylekimberley

Hoe we de knobbels ontdekten

Op 1 juni gingen we eigenlijk naar de dierenarts vanwege een heel ander probleem. Luna had al enige tijd last van urineverlies. Omdat ze inmiddels 13 jaar oud is, vonden we het verstandig om dit te laten onderzoeken. Tijdens het consult vroegen we de dierenarts ook om twee bulten onder haar buik te bekijken. Eén van de bulten was vrij groot en voelde rechthoekig aan. Daarnaast zat er nog een kleinere, ronde knobbel. Om duidelijkheid te krijgen werd besloten direct een biopt af te nemen. Daarna begon het wachten op de uitslag.

De diagnose: melkklierkanker bij onze hond

Enkele dagen later werden we gebeld. De uitslag liet zien dat Luna melkklierkanker heeft. Dat nieuws kwam hard aan. Natuurlijk hielden we rekening met deze mogelijkheid, maar wanneer de diagnose daadwerkelijk wordt bevestigd, voelt het toch anders. Je hoopt op een vetbult, een ontsteking of een andere aandoening die eenvoudig behandeld kan worden. In plaats daarvan kregen we te horen dat het om een kwaadaardige tumor gaat.

We hebben besloten Luna niet te laten opereren

Een vraag die we inmiddels regelmatig krijgen, is waarom we ervoor kiezen om Luna niet te laten opereren. Dat is geen beslissing die we licht hebben genomen. Luna is 13 jaar oud. Ze heeft last van haar gewrichten, slaapt meer dan vroeger en we merken dat haar lichaam niet meer hetzelfde is als een paar jaar geleden. Al huppelt ze nog dagelijks hoor als we haar uitlaten…

Daarnaast heeft ze twee jaar geleden al een zware en risicovolle operatie moeten ondergaan. Destijds bleek haar baarmoeder ernstig ontstoken te zijn. De situatie was levensbedreigend en de dierenarts gaf aan dat er eigenlijk maar twee opties waren: direct opereren of afscheid nemen. We kozen toen voor de operatie. Gelukkig heeft Luna zich daar ongelooflijk goed doorheen geslagen. Dankzij die keuze hebben we nog twee prachtige jaren met haar mogen beleven.

Nu staan we opnieuw voor een moeilijke beslissing. Na veel nadenken hebben we besloten dat een zware operatie, narcose, herstelperiode en mogelijke complicaties op haar leeftijd niet meer in haar belang zijn. Voor ons staat haar welzijn voorop. Daarom kiezen we ervoor om haar geen zware behandeling meer te laten ondergaan, maar haar juist een zo prettig mogelijk leven te geven zolang dat kan.

Kwaliteit van leven staat voorop

Wanneer een hond kanker krijgt, draait niet alles automatisch om behandelen. Soms draait het juist om kwaliteit van leven.

We willen dat Luna haar dagen kan blijven vullen met dingen waar ze gelukkig van wordt:

Rustig wandelen wanneer ze daar zin in heeft
Lekker slapen in haar vertrouwde omgeving
Knuffelen
Genieten van haar favoriete snacks
Tijd doorbrengen met de mensen die van haar houden

Zolang haar levenskwaliteit goed blijft, blijven wij genieten van iedere dag die we samen hebben.

Wat is melkklierkanker bij honden?

Melkklierkanker is één van de meest voorkomende vormen van kanker bij oudere, niet-gesteriliseerde teefjes. De ziekte ontstaat in het melkklierweefsel en wordt vaak ontdekt doordat er één of meerdere knobbels onder de buik voelbaar zijn. Niet iedere knobbel in een melkklier is kwaadaardig. Daarom wordt meestal aanvullend onderzoek uitgevoerd, zoals een biopt of weefselonderzoek, om vast te stellen om welk type gezwel het gaat.

Symptomen van melkklierkanker bij honden

Mogelijke symptomen zijn:

Eén of meerdere knobbels onder de buik
Verandering in grootte van een bestaande knobbel
Roodheid of ontsteking rondom het gezwel
Pijn of gevoeligheid bij aanraking
Open wondjes of zweren op de tumor
Verminderde conditie in een later stadium

Behandeling van melkklierkanker

De meest voorkomende behandeling is een operatie waarbij de tumor of een deel van de melkklierrij wordt verwijderd.

Of een operatie verstandig is, hangt af van verschillende factoren:

De leeftijd van de hond
De algemene gezondheid
De grootte van de tumor
Eventuele uitzaaiingen
De verwachte levenskwaliteit na de behandeling

Bij oudere honden wordt daarom vaak zorgvuldig gekeken naar de balans tussen levensverlenging en welzijn.

Genieten van elke dag met Luna

We weten niet hoeveel tijd we nog samen hebben. Misschien zijn het maanden. Misschien langer. Dat kan niemand voorspellen. Wat we wel weten, is dat Luna een ontzettend geliefde hond is. Ze heeft ons bijna dertien jaar lang onvoorwaardelijke liefde gegeven, en nu is het onze beurt om haar diezelfde liefde terug te geven.

De komende tijd zullen we daarom bewust genieten van alle kleine momenten.

Van haar gekke trekjes.

Van haar rustige aanwezigheid in huis.

Van iedere wandeling die nog lukt.

Van iedere knuffel.

Van iedere dag samen.

Want uiteindelijk zijn dat de momenten die het meest waardevol zijn.

Luna, wij gaan genieten van iedere dag die we nog samen hebben.

Volg mij voor meer
Instagram: Mamavanchelsey
TikTok: LifebyKimberley
Facebook: Vegan, maar dan normaal
YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht Slecht nieuws: Luna heeft kanker verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Het begon met de vraag: “Wil je een kat?”

Kimberley — Sun, 06 Sep 2026 04:00:57 +0000

Het begon eigenlijk heel random… Eind mei was mijn man aan het gamen en ineens zei hij: “Kim, wil je een kat of niet?” Ik keek hem een beetje verbaasd aan. Huh? Hoezo? “Wil je het? Je wilde toch een kat en nu kan het.” Ik: “Uhhh… ja! Leuk! Maar hoe dan?” Hij was op dat moment aan het gamen met iemand die een dag eerder een nestje had gekregen. Niet die persoon natuurlijk… maar hun kat. Ik ging natuurlijk meteen van alles vragen. Hoe oud zijn ze? Hoe zit het? En natuurlijk ook: wat voor ras is het eigenlijk? Niet dat het ras voor mij heel belangrijk was, maar leuk om te weten natuurlijk. En toen hoorde ik: een Ragdoll. Ohhhh! Die had ik al zo vaak voorbij zien komen op TikTok. En eerlijk: wat zijn dat een MOOIE dieren zeg.

Zelf ben ik opgegroeid met katten. Tot ergens mijn 18e of 19e hebben we thuis altijd katten gehad, dus een kat in huis was voor mij absoluut niets nieuws. Maar ja… inmiddels ben ik natuurlijk wat ouder en beleef je zoiets toch weer heel anders. En zo gezegd, zo gedaan. We zouden een kat krijgen! Alleen… moesten we natuurlijk nog wel even geduld hebben voordat hij daadwerkelijk bij ons zou komen. En toen moest er natuurlijk een naam komen… Op de foto’s zie hoe klein ze nog waren. Dit was echt in de eerste dagen van de geboorte.

Toen Chelsey hoorde dat er een kat bij zou komen, was ze in eerste instantie totaal niet enthousiast. Hoe dat komt? Chelsey is namelijk niet opgegroeid met katten, maar met honden. En eigenlijk is ze altijd best bang geweest voor katten. Zelfs wanneer ze op straat een kat wilde aaien, konden ze soms ineens uithalen. De uitzonderingen zijn onze buurkat en één van de katten van mijn moeder. Die vindt ze wél leuk. Maar toen ik haar wat meer vertelde over onze toekomstige kat, veranderde er gelukkig al iets. Ze wilde namelijk meteen meedenken over een naam. Dus wat doe je dan?

ChatGPT erbij natuurlijk. We gingen namen bedenken en kwamen uiteindelijk uit op Nova. Alleen… toen bleek dat we een mannetje zouden krijgen. Oeps. Wij vonden Nova toch wat meer een meisjesnaam, dus gingen we verder zoeken. En toen kwam de naam Louie voorbij. En die vonden we alle drie meteen ontzettend leuk! Louie it is.

Goed nieuws… en tegelijkertijd slecht nieuws. Wat wel ontzettend naar was, is dat we nadat we wisten dat er een kat bij zou komen, de volgende dag met Luna naar de dierenarts moesten. Luna had last van urineverlies en we wilden natuurlijk weten waar dat vandaan kwam. Gelukkig bleek er op dat moment niets ernstigs aan de hand te zijn. Achteraf bleek het waarschijnlijk gewoon ouderdom te zijn. Maar omdat we er toch waren, besloten we ook een biopt te laten afnemen. En toen kwam er helaas heel ander nieuws…

Luna heeft melkklierkanker. Dat was wel even een enorme domper. Aan de ene kant hadden we net het geweldige nieuws gekregen dat er een katje bij ons zou komen en waren we helemaal bezig met voorbereiden, namen bedenken en dromen over hoe het zou zijn. En aan de andere kant kregen we dit nieuws over Luna. Goed nieuws en slecht nieuws tegelijk. Natuurlijk hadden we dit op dat moment allemaal nog niet kunnen weten. Wil je meer lezen over Luna en haar verhaal? Klik hier.

Maar ondertussen ging het leven natuurlijk gewoon door en moesten wij ons gaan voorbereiden op de komst van ons nieuwe gezinslid Benieuwd naar hoe we ons voorbereidden, alle spullen kochten en uiteindelijk Louie gingen ophalen? Dat zie je in het volgende deel.

Volg mij voor meer
Instagram: Mamavanchelsey
TikTok: MamavanChels
YouTube: Lifestylekimberley
TikTok Louie: heyitslouieragdoll

Het bericht Het begon met de vraag: “Wil je een kat?” verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Mijn ervaring met de Ramadan

Kimberley — Sun, 12 Apr 2026 04:00:35 +0000

Soms doe je iets waar je eigenlijk weinig vanaf weet, gewoon omdat je nieuwsgierig bent. Dat had ik met de Ramadan. Op 19 februari besloot ik om mee te doen. Niet perfect, niet streng, maar op mijn eigen manier. Ik wilde voelen wat het met je doet, fysiek en mentaal. En eerlijk? Ik had niet verwacht dat het me zóveel zou brengen.. Ik neem je mee in mijn Ramadan ervaring.

Hoe het begon

De eerste dagen gingen eigenlijk best goed. Op 20 en 21 februari vastte ik volledig, maar jeetje wat had ik een dorst. Ik ben een echte drinker tijdens mijn werk en dat was echt wennen. Natuurlijk moest mijn lichaam ook wennen, maar ik merkte ook iets anders: rust. Bewuster bezig zijn met eten, drinken en vooral… met mezelf. Luisteren naar mijn lichaam.

Van 22 t/m 26 februari moest ik stoppen vanwege mijn menstruatie. En dat vond ik ergens jammer, maar tegelijkertijd liet het me ook beseffen dat luisteren naar je lichaam net zo belangrijk is. Daarna pakte ik het weer op. Sommige dagen gingen goed, andere dagen minder.

Zo had ik:

dagen waarop ik volledig vastte

dagen waarop ik gedeeltelijk meedeed

en ook dagen waarop ik bewust niet meedeed.
En weet je? Dat is oké. Niet perfect, wel echt.Ik heb momenten gehad waarop ik me niet lekker voelde en ervoor koos om niet te vasten. Of dagen waarop ik eerder begon met eten dan gepland. En eerlijk? In het begin voelde dat een beetje als “falen”. Maar dat is het helemaal niet. De Ramadan leerde mij juist dat het niet om perfectie draait, maar om intentie.

Wat het mij heeft gebracht
Deze periode heeft mij meer gebracht dan ik had verwacht: meer bewustzijn rondom eten en drinken dankbaarheid voor kleine dingen discipline, maar ook mildheid naar mezelf en vooral: respect voor mensen die dit elk jaar doen Want geloof me… het is écht niet makkelijk.

Mijn conclusie

Ik heb de Ramadan niet “perfect” gevolgd. Maar ik heb wel geleerd, gevoeld en ervaren. En misschien is dat wel precies waar het om draait. Zou ik het nog eens doen? Ja! Als ik terugkijk op deze periode, ben ik vooral trots. Niet omdat ik het perfect heb gedaan, maar omdat ik het geprobeerd heb. Omdat ik heb geluisterd naar mijn lichaam en mijn grenzen heb gerespecteerd. De Ramadan heeft mij laten zien dat het niet draait om perfectie, maar om intentie, bewustwording en groei. En dat is iets wat ik zeker meeneem, ook nu deze periode voor mij voorbij is.

Volg mij voor meer
Instagram: Mamavanchelsey
TikTok: LifebyKimberley
Facebook: KimberleyKirby
YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht Mijn ervaring met de Ramadan verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Waarom ik meedoe aan Ramadan

Kimberley — Sun, 22 Feb 2026 16:46:19 +0000

Misschien verrast het je. Misschien ook niet. Maar ik doe mee met de Ramadan. Niet omdat ik moslim ben. Niet omdat ik het moet. Maar omdat ik het wil ervaren. Ik ben nieuwsgierig. Naar andere tradities, naar discipline. Naar wat vasten met je doet. En vandaag, 19 februari 2026, beleefde ik mijn allereerste vastendag tijdens de Ramadan als niet-moslim.

Waarom meedoen aan Ramadan als je geen moslim bent?

De vraag krijg ik vaak:
“Waarom doe je dit?”

Voor sommigen lijkt het misschien alsof ik steeds iets nieuws probeer. Maar voor mij is het geen fase. Het is een manier van leven waarin ik blijf ontdekken, voelen en leren. Meedoen aan de Ramadan als niet-moslim gaat voor mij niet over religie. Het gaat over bewust leven. Ramadan staat voor bezinning, dankbaarheid en discipline. Het is een maand waarin miljoenen moslims wereldwijd vasten van zonsopgang tot zonsondergang. Door mee te doen, ervaar ik, op mijn eigen manier, wat vasten betekent. En geloof me: het is meer dan alleen niet eten en drinken.

Het is bewust worden van dingen die normaal vanzelfsprekend zijn:

Een glas water
Een boterham
Een kop koffie in de ochtend

Dingen waar je normaal niet eens bij stilstaat.

Mijn eerste ochtend tijdens Ramadan

De wekker ging vroeg. Het was nog donker buiten. Ik at rustig mijn maaltijd voor zonsopgang en dronk extra water. Er was spanning. Kan ik dit wel? Hoe gaat mijn lichaam reageren? Daarna kroop ik nog even terug mijn bed in. Dat vroege moment voelde bijzonder. Stil. Rustig. Alsof de wereld nog sliep. Het gaf iets puurs. Om 8:00 uur ben ik opgestaan om mij klaar te maken voor werk.

Hoe voelde mijn eerste vastendag?

Eerlijk? Best goed. Natuurlijk dacht ik aan eten, maar meer aan drinken. Ik ben gewoon een enorme drinker. Rond de middag merkte ik dat mijn energie wat lager werd en mij moe voelde. Maar wat me het meest opviel tijdens deze eerste dag vasten? Hoe vaak je automatisch naar eten of drinken grijpt zonder echte honger. Vasten tijdens Ramadan maakt je bewust van je gewoontes. Van impulsen. Van gemak. En dat vond ik misschien nog wel het meest leerzaam.

Het moment van iftar – 18:06 uur

De klok tikt richting 18:06 uur. Dat moment dat je weer mag drinken en eten, ook wel iftar genoemd, voelt intens. De eerste slok water. Ht eerste hapje wat je weer eet. Ik kan bijna niet uitleggen hoe waardevol dat voelt. Zo simpel. Maar zo krachtig. Dankbaarheid. Dat is het woord.

Wat deze eerste dag Ramadan mij leerde

Dat ik sterker ben dan ik denk
Dat discipline rust kan geven
Dat je iets niet volledig hoeft te begrijpen om het te respecteren
Dat bewust leven soms buiten je comfortzone ligt

Ik doe mee met de Ramadan zolang mijn lichaam het goed doet. Ik luister naar mezelf en forceer niets. Maar mijn eerste dag meedoen aan Ramadan als niet-moslim? Dat voelde goed. Ik doe alle dagen mee met vasten! (tenzij ik menstrueer).

Je kunt mijn hele reis hiervan volgen op Instagram. In mijn highlights plaats ik alles onder het kopje “Ramdan”. Doe jij ook mee met de Ramdan? Ben jij wel Moslim of doe je ook mee als niet Moslim?

Het bericht Waarom ik meedoe aan Ramadan verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Ik heb mijn brillen opgehaald

Kimberley — Fri, 29 Aug 2025 18:41:35 +0000

Vandaag was het zover: ik mocht mijn nieuwe brillen ophalen! Altijd een bijzonder moment, want een bril is niet alleen praktisch, maar ook echt een stukje van je uitstraling.

Laatst zat ik bij de opticien voor een oogmeting, want dat was alweer te lang geleden! Alles ging prima… totdat de vrouw zei:

“Och, je ogen zijn wel slecht hoor. Je moet je bril echt dagelijks gaan dragen!”

Ik dacht: Pardon? Zijn mijn ogen ineens op pensioenleeftijd beland? Thuis keek ik nog eens naar mijn brilrecept. Daar stond:

Rechteroog: +1.25 / -1.00 / 110°

Linkeroog: +1.25 / -1.00 / 90°

Wil je me volgen op sociale media?
TikTok, Instagram en YouTube

Maar wat betekent dat nou eigenlijk?

SPH +1.25 – Mild verziend

De +1.25 betekent dat ik een beetje verziend ben. Ik zie veraf prima, maar dichtbij kost wat extra moeite. Geen drama, maar zonder bril moet ik soms wat harder “focussen”.

Cil -1.00 – Astigmatisme

Die cilinder (-1.00) is een correctie voor astigmatisme. Dat betekent dat je oogvorm niet helemaal rond is, waardoor licht net iets scheef op je netvlies valt. Klinkt spannend, maar -1.00 is gewoon mild. Veel mensen hebben het, en vaak nog sterker ook.

De as – Richting van de cilinder

Die 90° en 110° geven alleen aan in welke richting het astigmatisme zit. Meer een technische handleiding voor de glazenmaker dan iets om je zorgen over te maken.

Zijn mijn ogen slecht? Kort antwoord: nee.

Mijn sterkte is mild, en met bril is alles nét wat scherper en relaxter voor mijn ogen. Zonder bril kan ik het nog steeds prima redden, maar mijn ogen moeten dan harder werken.

Moet ik ‘m dagelijks dragen?

Dit is zo’n punt waar opticiens verschillen van mening. Dagelijks dragen kan comfortabeler zijn, maar het is geen kwestie van “moet, anders gaat het mis”. Mijn plan: dagelijks dragen!

Conclusie:

Laat je niet gek maken door dramatische uitspraken. Mild is mild. En een bril is geen teken dat je ogen “slecht” zijn — het is gewoon een upgrade voor je zicht, net zoals je telefoon een scherper scherm kan hebben. Ik heb drie brillen. Één bruine bril, één zilveren en een zonnebril.

De dag van het ophalen van de brillen

Toen ik binnenkwam bij de opticien lag mijn bril al netjes klaar. Toch blijft het spannend om hem voor het eerst op te zetten. Past hij goed? Zitten de glazen lekker? En natuurlijk: hoe staat ‘ie!

Wat een verschil merk je eigenlijk meteen. Alles is scherper, rustiger voor mijn ogen en het voelt echt alsof je weer een stukje “nieuw zicht” krijgt. Daarbij is het ook fijn dat mijn montuur helemaal bij mij past – zowel qua stijl als comfort.

Een bril is voor mij meer dan alleen maar functioneel. Het is ook een mode-item dat je look compleet maakt. Daarom koos ik bewust voor een montuur dat zowel bij dagelijkse outfits past als iets extra’s toevoegt.

Mijn ervaring:

De service was weer top en ik ben superblij met mijn keuze. Ik merk nu al hoeveel verschil het maakt in mijn dagelijks leven. En eerlijk gezegd: het voelt ook gewoon een beetje als een cadeautje aan mezelf.

Het bericht Ik heb mijn brillen opgehaald verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Uitslag van mijn knie-MRI

Kimberley — Wed, 13 Aug 2025 04:00:24 +0000

Afgelopen tijd liep ik rond met een knie die af en toe ‘op slot’ leek te gaan. Dat gevoel dat je even niet soepel kunt bewegen en je knie blokkeert, is best vervelend. Samen met de arts bespraken we drie mogelijke oorzaken: iets bij de knieschijf, een plica-syndroom (een plooi of bindweefselbandje in de knie dat klachten kan geven) of misschien een scheurtje in de buitenmeniscus.

Om duidelijkheid te krijgen, werd er een MRI van mijn linkerknie gemaakt, zonder contrastvloeistof.

De MRI liet zien dat mijn knie er eigenlijk heel goed uitziet:

Botten → Geen afwijkingen.

Vocht → Geen extra vocht, dus geen zwelling.

Meniscus → Helemaal heel, geen scheurtjes.

Kruisbanden & zijbanden → Allemaal intact.

Kraakbeen → Geen slijtage.

Knieschijf & plica → Geen bijzonderheden.

Spieren, pezen & vetkussen → Zien er normaal uit.

Geen losse stukjes bot of kraakbeen gevonden.

Conclusie
Er is geen duidelijke oorzaak voor mijn klachten gevonden. Dat is natuurlijk goed nieuws – er is niks kapot – maar het laat ook wat vraagtekens achter. Want waar komen die ‘pseudoslot’-klachten dan vandaan?

Hoe nu verder?
Na het gesprek met de arts heb ik ook drie behandelopties meegekregen. De eerste optie is om fysiotherapie te volgen. Daarnaast kan ik er ook voor kiezen om dit via het ziekenhuis te doen, waar ik voor verzekerd ben. De derde mogelijkheid is om zelf aan de slag te gaan met oefeningen, bijvoorbeeld via YouTube. Mocht dit allemaal niet voldoende helpen na drie maanden, dan is er nog de optie van een pijnprik in mijn knie.

Wil je me volgen op sociale media?
Via deze linkjes kom je bij mijn accounts: TikTok, Instagram en YouTube

Het bericht Uitslag van mijn knie-MRI verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Een verhaal van pijn!

Kimberley — Wed, 16 Jul 2025 18:50:00 +0000

Sommige dingen vergeet je nooit. Ik was 19 jaar toen ik met onze oude Stafford buiten liep. Een plotseling moment dat nog steeds in mijn geheugen gegrift staat: zij zag een kat, ik niet. Ze trok zo hard aan de lijn dat ik keihard op de grond viel, precies op mijn knie. Op steentjes. Ik weet nog hoe het voelde – die schrik, de pijn, en het zien van een grote open wond. Ik bloedde als een gek en durfde er niet eens naar te kijken, laat staan eraan te zitten.

Wil je mij volgen op sociale media?
TikTok, Instagram en YouTube

Ik ben toen niet naar de huisarts gegaan, zelfs niet voor een tetanusprik. Een dag later kreeg ik koorts, diarree en voelde ik me intens ziek. Die open wond heeft uiteindelijk zes maanden (!) nodig gehad om te helen.

Lange tijd had ik er weinig last meer van, tot ik een paar jaar geleden een knakkende knie begon te krijgen. In 2012 ben ik ermee naar de huisarts gegaan en zij vermoedde iets met de meniscus. De fysiotherapeut zei dat het ziekenhuis met een camera in de knie kon kijken, maar dat heb ik toen niet laten doen.

En nu… is de pijn terug. Sterker nog, het is erger dan ooit. Sinds zo’n anderhalve maand heb ik hevige steken in mijn knie. Alsof er een mes in wordt gestoken. Er zijn momenten dat ik er letterlijk van moet stoppen met bewegen. Vooral hurken of knielen is bijna niet meer te doen. Het voelt alsof mijn knie het opgeeft, en ik ben de controle kwijt over iets wat jarenlang “gewoon meewerkte”.
Vanwege mijn geschiedenis ben ik doorverwezen naar de orthopeed. In het ziekenhuis voelde ze meteen de klik in mijn knie. Ze boog ‘m een paar keer heen en weer en zei dat het waarschijnlijk met de achterste knieschijf te maken heeft. Maar om andere dingen uit te sluiten, want op de röntgenfoto was niks te zien, krijg ik op 24 juli een MRI-scan.

Wat het ook blijkt te zijn… ik hoop dat ik eindelijk duidelijkheid krijg.

Het bericht Een verhaal van pijn! verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Lifestylekimberley bestaat 11 jaar!

Kimberley — Tue, 24 Jun 2025 13:00:28 +0000

Op 24 juni 2014 begon ik met een simpele wens: mijn verhalen delen. Elf jaar later is Lifestylekimberley.nl nog steeds mijn digitale thuis. Een plek waar ik mijn hart kan luchten, herinneringen kan bewaren en jullie mag meenemen in mijn leven als moeder, vrouw, dromer en doener. Elf jaar geleden had ik nooit durven dromen waar dit pad me zou brengen. Wat begon als een persoonlijk blog groeide uit tot een veelzijdig platform vol eerlijke verhalen, tips, recepten, uitstapjes, en vooral: echtheid. Een blog die met me meegroeit. In die 11 jaar is er veel veranderd – in mijn leven, in mijn schrijfstijl, en in de onderwerpen die ik deel. Van jonge moeder tot bewuste vrouw, van hobbyfotograaf tot samenwerkingen met mooie merken en van persoonlijke verhalen.

Lifestylekimberley.nl is gegroeid, omdat ik ben gegroeid.

Wil je mij volgen op sociale media?
TikTok, Instagram en YouTube

En misschien is dat wel het mooiste van bloggen: dat je terug kunt bladeren in tijd. Naar wie je was, wat je voelde, waar je van droomde. En dat je mag zien hoe ver je bent gekomen.
Dankjewel, lieve lezer. Of je me nu al sinds het begin volgt of pas net bent aangehaakt: dankjewel. Zonder jullie support – jullie reacties, berichtjes, clicks, likes en vertrouwen – had ik dit nooit zo lang volgehouden. Jullie zijn mijn drive om te blijven schrijven. Want hoe klein of groot een verhaal ook is, het mag er zijn.

En nu? Ik heb nog genoeg plannen! Nieuwe content, leuke video’s, creatieve projecten samen met Chelsey, meer duurzaamheid en natuurlijk ook gewoon de dingen van het dagelijks leven. Ik wil blijven inspireren én verbinden.

Maar vandaag sta ik even stil. Bij 11 jaar Lifestylekimberley.nl.
Bij hoe het begon. En bij alles wat nog komt.

Het bericht Lifestylekimberley bestaat 11 jaar! verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Haar grens werd de mijne

Kimberley — Wed, 23 Apr 2025 16:13:09 +0000

Haar grens werd de mijne. Er is iets veranderd in hoe ik mijn dochter laat zien op sociale media. Niet omdat ik haar minder belangrijk vind, maar juist omdat ze zó belangrijk voor me is. Ze gaf haar grens aan, en ik luisterde. In dit blog deel ik hoe dat ging en waarom het goed voelt.

“Mama, niet weer een foto.”
“Niet posten, oké?”
“Ik wil niet.”

Het begon vorig jaar. Kleine opmerkingen, met een grote betekenis. Chelsey hoefde geen uitleg te geven, haar blik zei genoeg. De manier waarop ze keek… Ze wilde niet meer op de foto of video. En weet je? Ik vond het niet moeilijk. Helemaal niet zelfs. Ze wordt ouder. Ze weet wat ze wil. En ik vind het mooi om te zien hoe ze haar grenzen aangeeft. Daar wil ik alleen maar naar luisteren. Dus besloot ik: ik stop ermee. Geen herkenbare foto’s meer van haar op mijn socials.

Niet omdat ik me schaam, integendeel. Ze is mijn trots, mijn hart, mijn alles. Maar juist daarom. Omdat ik haar keuze wil respecteren. Omdat haar gevoel belangrijker is dan een mooie feed. En stiekem vind ik het fijn. Geen gekoekeloer meer van familieleden of andere personen die proberen te zien hoe Chelsey er nu uit ziet. Ja, ze hebben nog veel te zien online, omdat ik het oude allemaal gewoon laat staan. Maar vanaf nu, in april, is het veranderd. Ze komt nu nog wel voorbij. Maar op haar manier. Vanaf de achterkant, met haar lange haren in de wind. Een zijkant, terwijl ze vol concentratie een ijsje eet of de hond aait. Soms als cartoon, speels, herkenbaar, maar anders.

Uiteindelijk is dat wat moederschap ook is: loslaten, luisteren en mee bewegen.

Het bericht Haar grens werd de mijne verscheen eerst op Lifestylekimberley.

Hoe James in ons leven kwam

Kimberley — Fri, 28 Mar 2025 13:04:14 +0000

Hoe James in ons leven kwam. Soms voelt het alsof dingen gewoon zo moeten zijn. Dat het universum precies weet wanneer het tijd is voor iets nieuws. Zo voelde het voor ons op 17 september 2024. Een dag die we niet snel zullen vergeten. Die dag namen we afscheid van Foxy, onze eerste verzorgpony. Het verdriet was groot, vooral voor mij. Chelsey was niet aanwezig bij het inslapen van Foxy. Zij had diezelfde ochtend vroeg al afscheid genomen. Voor mij was het een heftige dag om alles van zo dichtbij mee te maken en ik had het enorm zwaar! Foxy heeft een speciaal plekje in ons hart en we zullen haar nooit, maar dan ook nooit vergeten! Die lieverd!

Heb je deel één nog niet gelezen van hoe we begonnen met zoeken naar James? Lees het hier.

De video van het afscheid van Foxy is te zien op YouTube

Wil je mij volgen op sociale media?
TikTok, Instagram en YouTube

Diezelfde dag, op het moment dat ons hartje brak, ontving ik een bericht via Facebook. Iemand had onze oproep op Facebook gezien voor een verzorgpony en liet weten dat hij een pony had voor ons om te verzorgen. Toeval? Misschien. Maar het voelde als een klein lichtpuntje op deze donkere dag. Ik heb gezegd dat ik later die dag zou berichten vanwege het inslapen van Foxy. Dat ging even voor.

Later die dag stuurde rond 16:00 een berichtje terug via Facebook. Er werden foto’s en video’s gestuurd van de desbetreffende pony en we kregen wat informatie over hem. Een prachtige pony die meteen onze aandacht trok. Er was iets in zijn blik, iets schattigs, maar ook echt iets ondeugends.

Dag van de ontmoeting:

Op 22 september reden we naar hem toe om kennis te maken. Ik had Chelsey helemaal niets verteld. Ik zei dat we een nieuwe hondenmand moesten ophalen voor onze honden. Ze had niets door! Hoe ik dit vertelde aan haar? Die video is te zien op Tiktok, Instagram en YouTube. Het is dezelfde video, maar op alle platformen te zien, omdat sommige geen TikTok of Instagram hebben.

Chelsey mocht hem, James, meteen opzadelen en een ritje maken. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze was zo zelfverzekerd en dit hoorde we ook terug van de twee eigenaren van James.

We mochten er natuurlijk even nadenken of James het voor ons zou worden qua verzorgpony. Ook andersom moest er een nachtje over geslapen worden. Stiekem wisten wij allang dat het een JA zou worden vanuit ons. Toch hebben we het even laten rusten en thuis samen besproken hoe en wat. De dag erna hebben we gezegd dat we graag voor James zouden willen zorgen, als onze verzorgpony.

Sindsdien is James niet meer weg te denken uit ons leven. Hij heeft Chelsey niet alleen geholpen om het verlies van Foxy een plekje te geven, maar ook haar liefde voor paarden opnieuw aangewakkerd. Want James mogen wij niet alleen verzorgen, maar Chelsey mag hem ook rijden, longeren, trucjes leren en met hem springen. James is meer dan een verzorgpony. Hij is een vriend, een maatje, een stukje geluk op vier benen.

In mijn volgende blog over james neem ik je mee in het bijzondere proces van het opbouwen van hun band. Hoe Chelsey en James elkaar écht leerden kennen en wat die connectie voor beiden betekent.

Het bericht Hoe James in ons leven kwam verscheen eerst op Lifestylekimberley.