Het gaat heel goed met James

Met James zelf gaat het gelukkig echt ontzettend goed. We gaan nog steeds iedere vrijdag trouw naar hem toe om hem te verzorgen en soms zelfs extra. Laatst zijn we zelfs drie keer in de week gegaan. Soms ga ik zelfs alleen even langs om gewoon tijd met hem door te brengen. En eerlijk? Dat vind ik echt heerlijk om te doen. De vorige keer dat ik alleen bij hem was, ben ik lekker met hem gaan longeren, daarna een stukje wandelen en vervolgens mocht hij weer heerlijk terug de wei in. Dat soort momenten samen zijn echt goud waard.

Chelsey groeit veel te snel

De grootste update gaat eigenlijk over Chelsey en James samen. Chelsey blijft namelijk maar groeien. Véél te snel als je het mij vraagt. Maar ja… aan alles komt uiteindelijk een einde wanneer je op een pony rijdt. James is ongeveer 1,24 meter groot en Chelsey is inmiddels al langer dan 1,64 meter. Je merkt nu echt dat ze te groot begint te worden voor hem. Vooral tijdens buitenritten zie je het steeds beter: haar benen zijn gewoon te lang voor zo’n kleine pony. Zeker wanneer ze zonder zadel rijdt, valt het extra op. Dat betekent trouwens niet dat ze te zwaar voor hem is, absoluut niet. Haar gewicht kan James nog prima dragen. Het gaat echt puur om de lengte en verhouding samen.

Eind augustus stopt Chelsey

En dan komt toch het moment waar we langzaam naartoe zagen groeien…Chelsey gaat eind augustus stoppen met rijden op James. Tot die tijd mag ze gelukkig nog lekker genieten van alle ritjes samen en daar maken we natuurlijk volop gebruik van. Daarna zal het rijden stoppen.Gelukkig zijn we wel superlief gevraagd om James gewoon te blijven verzorgen.

In principe mogen we dus alles met hem blijven doen, behalve rijden. Voor nu vinden we dat helemaal prima, want we zijn enorm gek op hem. Natuurlijk snap ik ook heel goed dat Chelsey op den duur misschien iets anders wil. Dat hoort erbij en is ook helemaal logisch.

Bijna twee jaar zorgen voor James

In september verzorgen wij James alweer twee jaar. Echt bizar hoe snel die tijd gegaan is. Afgelopen vrijdag hebben we trouwens ook nog prachtige foto’s gemaakt samen met James, zoals jullie hierboven kunnen zien. Daar ben ik echt mega blij mee!

Voor nu was dit weer even de update over James.

Volg mij voor meer 
 Instagram: Mamavanchelsey
 TikTok: LifebyKimberley
 Facebook: Vegan, maar dan normaal
 YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht Chelsey stopt met rijden op James verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Benieuwd naar deel 1? Als je dat nog niet hebt gelezen, kun je het hier lezen!

Toen ik de huisarts had gebeld met het nieuws dat ik zwanger was, kreeg ik het advies om contact op te nemen met een verloskundige. Dat heb ik meteen gedaan. Zij vertelde mij dat ik pas rond de 8 weken een eerste echo kon krijgen. Dat betekende dus: wachten… iets wat ik toen echt héél lastig vond. Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk. Ook om te zien of het wel echt was.

In diezelfde week besloot ik het mijn ouders te vertellen. Ik weet eerlijk gezegd niet meer precies welke dag het was, maar het was in ieder geval vóór mijn eerste echo. Ik kocht een wit rompertje bij de Zeeman, pakte het leuk in en ging naar mijn ouders toe. Ze zaten samen beneden in de tuin, lekker te chillen in de zomerse zon! Mijn vader met zijn E-sigaret en een bak koffie en mijn moeder met haar sigaret en koffie.  Tot ik eraan kwam haha.

Met toch wel wat spanning liep ik naar ze toe en gaf ik het cadeautje. Mijn moeder pakte het uit… en begon meteen heel hard te lachen. Achteraf denk ik dat het een soort zenuwlach was, haha. Ze zei: “Oooo wat leuk!” en reageerde verder heel enthousiast. Deze afbeelding druk het een beetje uit.

Mijn vader daarentegen… die keek recht voor zich uit en zei helemaal niets. Echt niets. Ik schrok daar best van. Terwijl mijn moeder vrolijk zat te lachen, bleef hij stil en serieus. Ik weet oprecht niet eens meer of hij later nog iets heeft gezegd op dat moment, maar aan zijn gezicht kon je zien dat hij er niet echt blij mee was.

Een paar weken later had ik mijn eerste echo, met 8 weken. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik kon gewoon niet geloven dat het echt zo was… dat er daadwerkelijk een baby in mijn buik zat. WAUW. Alles zag er gelukkig goed uit en ik mocht zelfs met tien foto’s naar huis.

Thuis liet ik de echo natuurlijk super trots zien. Mijn moeder was weer helemaal enthousiast, maar mijn vader bleef nog een beetje terughoudend. En eerlijk? Ik begreep hem ergens ook wel. Ik woonde nog thuis, had nog geen eigen plek… het was natuurlijk ook even wennen voor hem.

Na een paar dagen merkte ik dat hij langzaam begon bij te draaien. Hij moest gewoon even aan het idee wennen: zijn dochter die zwanger was. Dat is natuurlijk ook niet niks. Uiteindelijk werd hij er steeds meer open in en kon hij het beter accepteren.

Het was een rollercoaster van emoties: spanning, zenuwen, blijdschap en soms ook even twijfel. Maar achteraf ben ik zo dankbaar dat ik dit moment met mijn ouders kon delen en dat we samen konden genieten van het allereerste bewijs van nieuw leven. Die eerste echo, het zien van dat kleine wondertje… dat vergeet je echt nooit meer.

Volg mij voor meer 
 Instagram: Mamavanchelsey
 TikTok: LifebyKimberley
 Facebook: Vegan, maar dan normaal
 YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht Mijn ouders vertellen dat ik zwanger ben verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Het bericht Waarom vegan zijn verder gaat dan eten verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Heb je de eerdere delen nog niet gelezen? Dan kun je die natuurlijk ook terugvinden op mijn blog.

Intro
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4

Er zit iets zachts in de manier waarop Wijnand praat. Alsof zijn woorden niet gehaast naar buiten komen, maar eerst even de tijd krijgen om te landen. Niet uit twijfel, maar omdat er zoveel tegelijk in hem leeft: gedachten die elkaar kruisen, herinneringen die onverwacht opduiken, gevoelens die nog even hun plek moeten vinden. Toch probeert Wijnand in dat alles rust te bewaren. Zijn verhaal is er één van zoeken, van groeien en van steeds opnieuw leren omgaan met wat er in hem gebeurt.

“Van jongs af aan was ik een verlegen jongen,” begint hij. “Dat is nooit helemaal weggegaan. Ik ben er wel overheen gegroeid, maar soms komt het weer even terug. Vooral in nieuwe situaties. Later ben ik wel rustiger geworden. Dat is wel iets wat gegroeid is met de jaren.”

Hij denkt even na, alsof hij door zijn eigen hoofd bladert. “Eigenlijk ben ik een man van vele gedachtes. Soms wil ik alles tegelijk doen. Dan schiet alles door elkaar en verlies ik het overzicht. Dat kan best druk worden in mijn hoofd.” Wat hem helpt om weer op de grond te landen, is eenvoudiger dan je misschien zou denken. “Rust, regelmaat en reinheid. Dat is voor mij belangrijk. Als dat goed zit, dan kan ik ook beter functioneren.”

Er verschijnt even een kleine glimlach als hij verder praat over zichzelf. “Iets wat mensen niet altijd zien… is dat ik ook best vrolijk uit de hoek kan komen. Dat zit er echt wel in.” Als het gesprek dieper gaat, wordt zijn toon rustiger. Meer nadenkend.

“God, Jezus en de kerk geven mij nu richting in mijn leven. Ik zou niet weten hoe ik het anders had moeten doen. Dat geloof geeft mij houvast.” Over hoe anderen hem zien, is hij eerlijk, zonder zich te verstoppen. “Ik heb wel gemerkt dat mensen soms denken dat je iets raars of gevaarlijks zou kunnen doen. Maar dat is niet wie ik ben. Ik kan mijn ziektebeeld niet veranderen, dus ik probeer het los te laten.”

Niet alles laat hij zomaar zien aan de buitenwereld. “Ik draag soms nog een masker. Niet iedereen hoeft alles van mij te weten. Soms wil ik er gewoon niet over praten.” Toch komt er geen hardheid in zijn woorden. Eerder iets menselijks. “Maar diep van binnen ben ik wel een liefdevol en begripvol persoon.” Dan wordt hij stiller. Alsof hij even vooruit kijkt in gedachten.

“Je realiseert je steeds meer dat alles in één klap anders kan zijn. Daarom probeer ik te genieten van elk moment dat goed voelt.” En als hij echt naar de toekomst kijkt, blijft hij bescheiden in zijn hoop. “Ik hoop gewoon dat ik een baan kan krijgen. Iets wat bij me past. En misschien… misschien ooit een vrouw. Iemand met wie ik het leven kan delen.”

Volg mij voor meer 
 Instagram: Mamavanchelsey
 TikTok: LifebyKimberley
 Facebook: KimberleyKirby
 YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht De mens achter het verhaal | leven met psychosegevoeligheid verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Dit jaar hebben Chelsey en ik meegedaan bij het Hondenspeelparadijs in Bunnik. Het was ontzettend leuk om samen aan de slag te gaan. We hebben samen bomen gesnoeid, takken opgeruimd van alles wat geknipt werd, en met de kruiwagen stenen verzameld. Ook hebben we geholpen met spullen in elkaar zetten en het terrein netjes maken.

Het plan was om daarna flink aan de slag te gaan met zand scheppen en dit te verspreiden over het veld om gaten op te vullen. Alleen werkte het weer niet helemaal mee… Door alle regen was de grond zó nat dat de trekker vast kwam te zitten in de modder. Daardoor konden we uiteindelijk geen zand meer scheppen en ook niet meer over het veld verspreiden.

Het mooiste van NLdoet is dat je echt ziet dat je inspanning iets oplevert: de honden hebben weer een fijne speelomgeving en wij hebben ondanks alles een supergezellige dag gehad.

Meedoen aan NLdoet is dus niet alleen goed voor anderen, maar ook voor jezelf. Het laat zien hoe waardevol vrijwilligerswerk kan zijn en hoe kleine acties een groot verschil kunnen maken. Wil jij ook iets betekenen in jouw buurt? Hou NLdoet in de gaten en doe volgend jaar mee! Het is echt super leuk om eens mee te doen en je kunt zelf kijken en kiezen op de website waar je wilt helpen.

Bekijk de foto’s hieronder:

Volg mij voor meer 
 Instagram: Mamavanchelsey
 TikTok: LifebyKimberley
 Facebook: KimberleyKirby
 YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht NLdoet Bunnik: Hondenspeelparadijs verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Soms doe je iets waar je eigenlijk weinig vanaf weet, gewoon omdat je nieuwsgierig bent. Dat had ik met de Ramadan. Op 19 februari besloot ik om mee te doen. Niet perfect, niet streng, maar op mijn eigen manier. Ik wilde voelen wat het met je doet, fysiek en mentaal. En eerlijk? Ik had niet verwacht dat het me zóveel zou brengen.. Ik neem je mee in mijn Ramadan ervaring.

De eerste dagen gingen eigenlijk best goed. Op 20 en 21 februari vastte ik volledig, maar jeetje wat had ik een dorst. Ik ben een echte drinker tijdens mijn werk en dat was echt wennen. Natuurlijk moest mijn lichaam ook wennen, maar ik merkte ook iets anders: rust. Bewuster bezig zijn met eten, drinken en vooral… met mezelf. Luisteren naar mijn lichaam.

Van 22 t/m 26 februari moest ik stoppen vanwege mijn menstruatie. En dat vond ik ergens jammer, maar tegelijkertijd liet het me ook beseffen dat luisteren naar je lichaam net zo belangrijk is. Daarna pakte ik het weer op. Sommige dagen gingen goed, andere dagen minder.

Zo had ik:

dagen waarop ik volledig vastte

dagen waarop ik gedeeltelijk meedeed

en ook dagen waarop ik bewust niet meedeed.
En weet je? Dat is oké. Niet perfect, wel echt.Ik heb momenten gehad waarop ik me niet lekker voelde en ervoor koos om niet te vasten. Of dagen waarop ik eerder begon met eten dan gepland. En eerlijk? In het begin voelde dat een beetje als “falen”. Maar dat is het helemaal niet. De Ramadan leerde mij juist dat het niet om perfectie draait, maar om intentie.

Wat het mij heeft gebracht
Deze periode heeft mij meer gebracht dan ik had verwacht: meer bewustzijn rondom eten en drinken dankbaarheid voor kleine dingen discipline, maar ook mildheid naar mezelf en vooral: respect voor mensen die dit elk jaar doen Want geloof me… het is écht niet makkelijk.

Mijn conclusie

Ik heb de Ramadan niet “perfect” gevolgd. Maar ik heb wel geleerd, gevoeld en ervaren. En misschien is dat wel precies waar het om draait. Zou ik het nog eens doen? Ja! Als ik terugkijk op deze periode, ben ik vooral trots. Niet omdat ik het perfect heb gedaan, maar omdat ik het geprobeerd heb. Omdat ik heb geluisterd naar mijn lichaam en mijn grenzen heb gerespecteerd. De Ramadan heeft mij laten zien dat het niet draait om perfectie, maar om intentie, bewustwording en groei. En dat is iets wat ik zeker meeneem, ook nu deze periode voor mij voorbij is.

Volg mij voor meer
Instagram: Mamavanchelsey
TikTok: LifebyKimberley
Facebook: KimberleyKirby
YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht Mijn ervaring met de Ramadan verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Wat is de plantaardige steak?

De plantaardige steak is een vleesvervanger die speciaal ontwikkeld is om de structuur en smaak van een echte steak na te bootsen. Ideaal dus als je minder vlees wilt eten, maar wel zin hebt in een “steak-achtig” gerecht. Voor mij is het normaal om af en toe een vleesvervanger te hebben.

Wat mij meteen opviel:

• Mooie structuur (geen papperige bite )
• Snel klaar in de pan
• 100% plantaardig

Bereiding & eerste indruk

Ik bakte de steak gewoon in de pan met een bakboter (vegan). Wat ik fijn vond:

• Hij blijft goed stevig tijdens het bakken
• Krijgt een lekker korstje
• Ruikt verrassend goed (niet chemisch, wat ik soms bij vleesvervangers heb)

Tip: niet te lang bakken, dan blijft hij lekker sappig!

Smaaktest: is het echt lekker?

Oké, dit is natuurlijk het belangrijkste

De smaak verraste me positief! Het is geen exacte kopie van vlees (laten we eerlijk zijn en dat hoeft ook niet vind ik), maar:

• De structuur komt echt dichtbij
• Goed op smaak
• Lekker met peper of vegan pepersaus

Ik combineerde ‘m met aardappeltjes.

Waarom kiezen voor plantaardig?

Voor mij persoonlijk speelt dit een grote rol:

• Minder dierenleed
• Beter voor het milieu
• Vaak lichter verteerbaar

En als producten zoals deze steak zo goed smaken, wordt de keuze alleen maar makkelijker!

Mijn conclusie

De plantaardige steak is wat mij betreft echt een aanrader als je:

• Minder vlees wilt eten
• Vegan/vegetarisch bent
• Nieuw bent met vleesvervangers
• Of gewoon iets nieuws wilt proberen

Hopelijk inspireert dit jou ook om eens iets plantaardigs te proberen. Kleine keuzes maken samen een groot verschil.

Volg mij voor meer 
 Instagram: Mamavanchelsey
 TikTok: LifebyKimberley
 Facebook: KimberleyKirby
 YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht Planted steak: vegan review & smaaktest verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Het vorige deel, deel drie is hier te lezen.

Een psychose kan je wereld volledig op zijn kop zetten. Het is iets wat vaak moeilijk uit te leggen is aan mensen die het zelf nooit hebben meegemaakt. Toch geloof ik dat het belangrijk is om erover te praten. Openheid kan helpen bij het verwerken van wat er is gebeurd. In deze blog deel ik mijn persoonlijke ervaring met psychoses, de steun die ik kreeg van de mensen om mij heen en hoe ik langzaam weer mijn weg vond richting herstel. Je kunt het nu hieronder lezen.

Steun van de mensen om mij heen

Toen ik nog in Utrecht woonde, had ik gelukkig mensen om mij heen die mij steunden. De priesters van de Sint Jan, mijn zus en mijn vrienden stonden voor mij klaar. Die steun betekende ontzettend veel. Zeker in een periode waarin je jezelf soms helemaal kwijt kunt raken. Tegelijkertijd merkte ik ook dat sommige mensen juist afstand namen. En eerlijk gezegd deden juist die momenten misschien nog wel het meeste pijn. Toch waren het uiteindelijk de mensen die bleven die het grootste verschil maakten.

Delen helpt bij het helen

Als ik terugkijk op alles wat ik heb meegemaakt, is één van de belangrijkste lessen dat openheid helpt bij herstel. Lange tijd dacht ik dat het beter was om mijn psychoses voor mezelf te houden. Maar uiteindelijk merkte ik dat praten juist helpt. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen die misschien met soortgelijke ervaringen worstelen. Delen kan namelijk echt helpen bij het helen.

Luisteren kan zoveel betekenen

Na mijn laatste psychose was ik volledig uit het veld geslagen. Het voelde alsof alles even stil stond. In die periode kreeg ik gelukkig veel steun van mijn zus en vrienden. Wat mij het meeste is bijgebleven, is eigenlijk iets heel simpels: mensen die gewoon naar mij luisterden.

Geen oordeel.
>Geen adviezen.
>Geen oplossingen.

Gewoon luisteren.

Het lijkt misschien iets kleins, maar het kan ongelooflijk waardevol zijn wanneer iemand door een moeilijke periode gaat.

Vriendschap kreeg een nieuwe betekenis

Na alles wat ik heb meegemaakt, merk ik dat bepaalde dingen in mijn leven veranderd zijn. Een nieuwe relatie beginnen vind ik bijvoorbeeld nog steeds lastig. Waar begin je met zo’n verhaal? Wat vertel je wel en wat niet? Juist daarom zijn vriendschappen voor mij nog waardevoller geworden. Goede vrienden zijn mensen bij wie je jezelf kunt zijn, zonder uitleg of oordeel.

Opnieuw genieten van contact met mensen

Wat ik wel merk, is dat ik steeds meer kan genieten van contact met anderen. Langzaam voel ik mezelf weer socialer worden. Kleine momenten samen – een gesprek, samen ergens naartoe gaan of gewoon even tijd met elkaar doorbrengen – zijn dingen waar ik tegenwoordig echt van kan genieten.

Vertrouwen tijdens moeilijke momenten

Misschien klinkt het vreemd, maar zelfs tijdens mijn psychoses had ik ergens een gevoel van vertrouwen. Ik voelde me nooit volledig alleen. Dat gevoel heeft mij geholpen om door te blijven gaan, zelfs op de moeilijkste momenten.

Hoe ik nu probeer balans te houden

Vandaag de dag probeer ik bewust bezig te zijn met mijn herstel en mijn mentale gezondheid. Dat doe ik op verschillende manieren:

• Regelmatig afspreken met mensen

• Elke week naar de kerk gaan

• Bidden en de rozenkrans bidden

• Spiritueel rust zoeken bij God en Jezus

Daarnaast probeer ik actief contact te houden met anderen. Voor mij helpt sociaal contact namelijk om depressieve gevoelens te verminderen en beter om te gaan met mijn psychoses.

Een boodschap voor anderen

Als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dat je er niet alleen doorheen hoeft te gaan.

Blijf praten.
Zoek steun bij mensen om je heen.
En wees niet bang om je verhaal te delen.

Soms kan een luisterend oor al het verschil maken.

Slotwoord

Wijnands verhaal laat zien dat herstel na een psychose niet altijd gemakkelijk is, maar dat het wél mogelijk is. Steun van de mensen om je heen, openheid over wat je meemaakt en kleine momenten van rust en reflectie kunnen een groot verschil maken. Het belangrijkste wat we kunnen onthouden, is dat niemand er alleen doorheen hoeft te gaan. Praten, luisteren, en elkaar opzoeken maakt herstel tastbaar en geeft hoop. Door verhalen zoals dat van Wijnand te delen, kunnen we meer begrip creëren voor mensen die worstelen met psychoses en mentale gezondheid. Want ieder verhaal dat gedeeld wordt, kan een ander inspireren en laten zien dat er altijd licht is aan het einde van de tunnel. Ik wil jullie bedanken voor het lezen van de blog. Wil je een reactie achterlaten? Graag!

Wil je mij volgen op sociale media?

Instagram: @mamavanchelsey YouTube: Vegan, maar dan normaal

Het bericht De mens achter het verhaal | Geloof verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Wat is plantaardige grillworst met kaas?

Plantaardige grillworst met kaas is een vleesvervanger die speciaal is gemaakt om de smaak en structuur van gewone grillworst na te bootsen, maar dan zonder vlees. Vaak wordt deze gemaakt op basis van soja, tarwe-eiwit of erwteneiwit. In de variant met kaas worden er stukjes plantaardige kaas toegevoegd, wat zorgt voor een romige en hartige smaak. Voor mensen die vegetarisch of vegan eten, of simpelweg minder vlees willen eten, is dit een fijne optie om toch te genieten.

Hoe smaakt plantaardige grillworst?

Veel mensen zijn verrast als ze voor het eerst plantaardige grillworst proberen. De structuur lijkt vaak sterk op die van traditionele grillworst en de kruiden zorgen voor een herkenbare smaak. De toevoeging van plantaardige kaas maakt het geheel nog wat voller en romiger. Het is een product dat je makkelijk kunt gebruiken als snack, maar ook als beleg.

Hoe kun je plantaardige grillworst eten?

Er zijn verschillende manieren om van plantaardige grillworst met kaas te genieten. Bijvoorbeeld:

• Op een broodje of boterham als hartig beleg

• In kleine stukjes op een borrelplank

• Als snack tussendoor

Het is een veelzijdig product dat makkelijk in je dagelijkse maaltijden past.

Waarom kiezen voor plantaardige alternatieven?

Steeds meer mensen kiezen voor plantaardige producten vanwege dierenwelzijn, het milieu of hun gezondheid. Door af en toe te kiezen voor een vleesvervanger zoals plantaardige grillworst met kaas, kun je makkelijk variëren en nieuwe smaken ontdekken. Daarnaast laten dit soort producten zien dat plantaardig eten helemaal niet saai hoeft te zijn. De keuze in de supermarkt wordt steeds groter en de smaken worden steeds beter.

Mijn ervaring met plantaardige grillworst

Zelf vind ik het altijd leuk om nieuwe vegan producten te proberen. Plantaardige grillworst met kaas is zo’n product dat me echt positief verraste. De smaak is lekker kruidig en de stukjes plantaardige kaas geven het net iets extra’s. Voor wie graag minder vlees eet maar wel houdt van hartige snacks, is dit zeker een product dat het proberen waard is.

Het bericht Plantaardige grillworst met kaas verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.

Er zijn van die momenten waarop je leven in één klap verandert. Dat ene moment waarop je beseft dat niets meer hetzelfde zal zijn. Voor mij gebeurde dat in 2013, toen ik 23 jaar oud was en een zwangerschapstest deed zonder eigenlijk te geloven dat er iets uit zou komen, maar waarom dacht ik dat? Binnen een paar seconden stond er iets wat ik nooit had verwacht: zwanger!

In 2013 was ik 23 jaar oud en leefde ik eigenlijk gewoon mijn leven. Ik werkte al een paar jaar in de thuiszorg, daar was ik begonnen toen ik 21 was en daarnaast deed ik gewoon leuke dingen. Af en toe ging ik uit, soms een festival meepakken, en verder genieten van het leven zoals veel twintigers dat doen. Grappig genoeg had ik vroeger altijd gezegd dat ik op mijn 18e moeder zou worden. Dat werd hem natuurlijk niet. Gelukkig maar, want als ik er nu op terugkijk is dat echt heel jong.

Het bericht Hoe ik erachter kwam dat ik zwanger was verscheen eerst op Lifestylekimberley.nl.