Wanneer hij terugkijkt op de periode waarin zijn psychoses begonnen, herinnert hij zich vooral de intense achterdocht. Het eerste wat hij zich kan herinneren, is de constante angst dat pedofielen achter hem aan zaten. Niet lang daarna begonnen de stemmen. Tijdens het koken hoorde hij ze voor het eerst. In het begin voelde het niet vreemd; hij ging direct met de stemmen in gesprek, alsof het iets normaals was. In dit deel, deel 2, gaan we verder in op de eerste signalen van psychoses.
Heb je deel 1 nog niet gelezen? Deze kun je hier terug vinden.
Langzaam maar zeker namen de stemmen zijn dagelijks leven over. Hij hoorde ze overal: thuis, op het werk, in de kerk en op straat. De hele dag door was hij met ze in gesprek. Voor zijn omgeving kwam dit als een grote schok. Toen hij voor het eerst aangaf dat er iets mis was, schrokken mensen enorm. Hij dacht zelfs dat hij bezeten was door de duivel en wilde een exorcisme ondergaan.
Pas na meerdere opnames begon het besef te komen wat er werkelijk aan de hand was. In het begin voelde alles normaal, maar jaren later viel het kwartje: het waren psychoses. Dat inzicht kwam niet in één keer, maar langzaam, met vallen en opstaan.
De psychoses hadden een enorme impact op zijn zelfvertrouwen. Dat lag volledig in diggelen. Hij wantrouwde alles en iedereen, maar vooral zichzelf. Vooral de eerste jaren waren extreem zwaar, zowel mentaal als emotioneel.
Hij probeerde van alles om met de angst en spanning om te gaan, maar niets leek echt verlichting te geven. Hij stond continu onder spanning en leefde constant in angst. De laatste maanden merkt hij echter een verandering. Gebed en het bidden van de rozenkrans helpen hem om rust te vinden. Ook klassieke muziek brengt hem vrede en helpt hem ontspannen.
In de beginjaren probeerde hij op zijn eigen manier de controle te behouden. Hij ging vaak naar Utrecht Centraal om tot rust te komen, zowel overdag als ’s nachts. Slapen deed hij nauwelijks. De gesprekken in zijn hoofd stopten nooit; het waren eindeloze dialogen die hij niet kon uitzetten.
Hoewel hij in die periode het liefst alleen was, deed het pijn om te merken dat mensen afstand namen. Tijdens psychotische episodes wilde hij geen mensen om zich heen, maar het besef dat anderen wegbleven, raakte hem diep. Inmiddels begrijpen mensen in zijn omgeving het beter. Ze blijven, zoals hij het zelf noemt, “plakken”.
Het gevoel van controle verliezen kwam vaak plotseling. Het ene moment leek alles onder controle, en het volgende moment glipte alles uit zijn handen. Psychoses kunnen razendsnel toeslaan en het gevoel van grip volledig wegnemen.
Toch is er altijd hoop gebleven. Hij heeft altijd geloofd dat hij op een dag zou genezen. Hij bleef het vragen aan God. En nu, op dit moment, zit hij in een goede flow. De stemmen zijn weg. Daar is hij ontzettend dankbaar voor. Benieuwd naar deel 3? Abonneer je op mijn blog, zodat je niets mist!
Wil je mij volgen op sociale media?
TikTok, Instagram
Weer een.mooi verhaal. Heel goed neer gezet