In deze reeks gaan we dieper in op de mens achter een diagnose. We praten niet over het label, maar over het leven, over dromen, verlies, veerkracht en groei. Vandaag deelt Wijnand (45) zijn verhaal. Een openhartige man die leeft met schizofrenie, maar zich daar niet door laat tegenhouden. Het voorwoord is hier te lezen. Wie is Wijnand en wat bracht ons op het idee van een interview?
🧔Over wie hij is
“Ik ben Wijnand, 45 jaar, en ik probeer open en zorgzaam in het leven te staan,” begint hij. “Ja, ik heb schizofrenie, maar ik laat me daar niet door uit het veld slaan. Sterker nog, ik wil mijn verhaal delen, juist om het taboe te doorbreken. Dat voelt als mijn persoonlijke missie.”
Van jongs af aan voelde Wijnand al de drang om voor anderen te zorgen. “Dat zat er altijd al in. De laatste jaren is dat alleen maar sterker geworden. Ik wil mensen laten zien dat je ondanks alles een vol leven kunt leiden.”
Zijn leven vóór de psychoses omschrijft hij als druk. “Ik was een echte workaholic. Werk was mijn uitvlucht, als ik maar bezig was, hoefde ik niet thuis te zijn.” Hij glimlacht even bij de herinnering aan vroeger: “Ik ging graag uit, naar feesten, dansen, drinken. Ik keek veel films en series, en gamede af en toe. Het was een totaal ander leven dan nu.”
Blij werd hij vooral van zijn werk. “Als ik een goede verkoop had gedaan, voelde ik me trots. En van de vrienden die ik toen had, kon ik ook echt genieten.” Toch was er een leegte: “Na het overlijden van mijn moeder, ik was toen 18, werd het contact met familie steeds minder. Vrienden had ik wel, maar mijn familie viel langzaam weg.”
Zijn droom was simpel en herkenbaar: “Ik wilde een vrouw, kinderen, een huis. Dat leek me het mooiste wat er was. Dat gezin is er niet gekomen, maar ik heb wel mijn eigen plek, mijn huisje, en mensen om me heen die er écht zijn. En dat is inmiddels genoeg.”
Over zijn karakter zegt hij: “Door mijn werk in de winkel ben ik sociaal geworden, zorgzaam ook. Soms wat druk, maar dat wordt met de jaren minder. Ik voel me rustiger nu.” Veel hield hij vroeger voor zichzelf. “Het verdriet om mijn ouders, het pesten op school, dat heb ik allemaal diep weggestopt. Pas de laatste jaren durf ik te praten. En dat lucht op. Het maakt me lichter.”
Wanneer hij terugdenkt, ziet hij nu signalen die hij toen niet begreep. “Een jaar voor mijn eerste psychose begon ik achterdochtig te worden. Kleine dingen, die ik toen niet kon plaatsen. Pas later viel alles op z’n plek.”
Wijnand leeft nu met meer rust en acceptatie dan ooit. “Ik heb geen groot huis, geen rijkdom. Maar ik heb mensen om me heen, een dak boven mijn hoofd, en de vrijheid om mezelf te zijn. En dat is alles wat ik nu nodig heb.”
In het volgende deel vertelt hij over de eerste momenten waarop hij merkte dat er iets veranderde. Kleine signalen die hij toen niet serieus nam, maar later de start bleken van iets veel groters. Wat toen nog onschuldig leek, bleek uiteindelijk het begin van een lange strijd met zijn eigen gedachten.
Mooi geschreven. Maar veel respect voor die man..je mag trots op je zelf zijn wat je nu bereikt hebt liefs.
Bedankt! Er komen nog 5 delen aan waar we dieper op alles in gaan. Liefs❤️
Mooi stuk, ik ben heel benieuwd naar de rest!