Soms begint herstel niet met kracht, maar met volledige uitputting. Voor Wijnand begon het op een punt waarop het eigenlijk niet verder kon. “Het werd alleen maar erger” Wijnand liep ambulant bij Altrecht. Wat begon als hulp, veranderde langzaam in een situatie waarin hij steeds verder wegzakte. “Het leek in het begin helpend,” vertelt hij. “Maar uiteindelijk ging het alleen maar slechter met me. Ik gleed steeds verder af.” Het moment waarop duidelijk werd dat ambulante hulp niet meer genoeg was, kwam hard en abrupt. “In die periode deed ik mijn eerste zelfmoordpoging.
Het voorwoord is hier te vinden. Deel één is hier te lezen. En deel twee is via deze link te lezen. Wat je nu gaat lezen is deel drie. Mocht je reageren op dezse post, reageer uiteraard met respect!
Ik heb dat eerlijk verteld aan mijn ambulant begeleider. Diezelfde avond nog werd ik opgenomen in het WA-huis.” Wat veel mensen misschien niet verwachten, is wat hij daarna voelde. “Die eerste opname voelde als een bevrijding. Eindelijk werd er echt ingegrepen. Eindelijk kreeg ik medicatie. Het voelde alsof iemand zei: dit is serieus.” Alleen met stemmen. Op sociaal vlak stond Wijnand er op dat moment alleen voor. “Ik had geen vrienden meer. Mijn familie was niet in beeld. Juist daarom ben ik mijn begeleider zo dankbaar. Hij luisterde.
Hij nam me serieus toen ik vertelde dat ik stemmen hoorde en zelfs met die stemmen praatte.” Voor hem voelde dat destijds normaal. “Ik had zelf niet door hoe ernstig het was. Mijn hele dag draaide om die stemmen. Ik was continu met ze bezig. Dat was mijn werkelijkheid.” Rust. Voor het eerst. Tijdens de opname gebeurde er iets wat hij al lange tijd niet meer had gevoeld: rust. “Ik merkte dat ik weer rust mocht ervaren. Dat was nieuw voor me. Ik begon weer te praten met mensen op de afdeling. Die eerste periode was eigenlijk goed voor mij.” De medicatie sloeg aan. De stemmen werden minder dominant. Daarnaast was er structuur: therapie, sporten, vaste momenten op een dag.
“Alles samen hielp me om weer een beetje grip te krijgen.” “Zij hielden me op de baan” Herstel deed hij niet alleen. “Het contact met andere patiënten en het personeel hield me letterlijk op de been. Zij hielden me ‘op de baan’, zoals ik dat noem.” Ook zijn geloof speelde een belangrijke rol. “Mijn geloof in God gaf me houvast. En de hoop dat ik ooit zou genezen van de psychoses. Dat gaf me kracht op momenten dat het donker was.” Het was pas het begin. Toch bleek deze periode niet het einde van de strijd. “Achteraf gezien was dit pas het begin van een moeilijke tijd. Als ik had geweten wat mijn hoofd allemaal nog tevoorschijn zou toveren, was ik liever in het UMC gebleven.”
“Wat hem uiteindelijk bleef helpen?“ Dat ik het lef had om alles te benoemen. Ook de enge en beschamende dingen. Zeggen wat er écht in je hoofd omgaat, hoe moeilijk ook.” Een boodschap voor anderen: “Aan mensen die nu zelf opgenomen zijn, of dat misschien nodig hebben, wil hij dit meegeven: “Een opname is geen pretje. Het kan echt een hel zijn. Niemand zit daar voor zijn plezier. Maar soms is het nodig om te overleven. Soms is het de eerste stap om weer verder te kunnen.”
Ik ben dankbaar dat Wijnand zo openhartig zijn verhaal deelt. Zijn ervaring laat zien hoe ingrijpend psychoses kunnen zijn, maar ook dat herstel mogelijk is met de juiste steun, behandeling en begrip. Hopelijk biedt zijn verhaal steun aan anderen die iets soortgelijks meemaken, zodat zij zich minder alleen voelen en de moed vinden om hulp te zoeken.
Samen kunnen we het stigma doorbreken en meer begrip creëren. 💛
Blijf ons volgen: deel 4 verschijnt volgende maand, waarin Wijnand meer vertelt over de volgende fase van zijn herstel en de uitdagingen die hij overwint.
Volg mij ook op social media om niets te missen:
Instagram: @mamavanchelsey
YouTube: Vegan, maar dan normaal