Elke maand kijk ik een film of serie en deel ik hier mijn eerlijke mening. Geen ingewikkelde analyses, maar gewoon hoe ik het heb ervaren: wat mij raakte, wat mij irriteerde en of ik het zou aanraden. Soms ben ik enthousiast, soms kritisch en soms snap ik er eerlijk gezegd helemaal niks van 😅. Deze maand deel ik mijn ervaring met he Great Flood. Lees je gezellig mee met me mee?
Mij volgen op social media? Je vindt mijn social media hier ➡️ TikTok, Instagram,Whatsapp.
The Great Flood vertelt het verhaal van een enorme waterramp die een stad volledig overspoelt. We volgen de inwoners terwijl ze proberen te overleven te midden van stijgende wateren, vernietigde huizen en paniek. De film belooft een spannende rampenfilm te zijn vol actie, emotie en heldhaftige pogingen van gewone mensen om het hoofd letterlijk boven water te houden.
In het begin maakte het veel indruk. De intense beelden en de sfeer van chaos en overleving. Maar halverwege de film verloor ik het spoor. De verhaallijn werd onsamenhangend, de personages maakten keuzes die niet logisch leken, en opeens was het verhaal moeilijk te volgen. Wat begon als een meeslepend drama over de kracht van de natuur, veranderde in een ongelooflijke warboel!
Persoonlijk vond ik het erg frustrerend. Waar ik een duidelijke en spannende rampenfilm verwachtte, bleef vooral verwarring over. De film heeft zeker indrukwekkende visuele effecten en laat goed zien hoe verwoestend een overstroming kan zijn, maar het verhaal laat te wensen over.
De film draait namelijk niet alleen om een grote overstroming, maar vooral om kunstmatige intelligentie (AI) en de vraag wat ons mens maakt. In het verhaal volgen we een vrouw die samenleeft met haar zoon. Wat in eerste instantie lijkt op een gewone moeder-zoonrelatie, blijkt later veel complexer te zijn. De zoon is namelijk geen mens, maar een geavanceerde AI die zich gedraagt als een menselijk kind. Hij is gecreëerd om emoties te voelen, te leren en zich te hechten, precies zoals een echt mens zou doen.
De overstroming fungeert hierbij als katalysator. Door de ramp komen er noodsituaties waarin keuzes gemaakt moeten worden, en juist dan wordt duidelijk hoe menselijk (of niet) de AI-zoon eigenlijk is. De film stelt vragen als: Wanneer is iets menselijk? Is dat bij emoties, bij herinneringen, bij liefde? Of bij het maken van morele keuzes? Interessant, maar niet te volgen op den duur.
De moederfiguur worstelt zichtbaar met deze vragen. Voor haar is hij haar zoon, ongeacht of hij biologisch mens is of niet. De film laat zien hoe sterk die band is en hoe ingewikkeld het wordt wanneer technologie en gevoel door elkaar gaan lopen.
Wat het verwarrend maakt tijdens het kijken, is dat deze informatie niet duidelijk of chronologisch wordt uitgelegd. Het besef dat de zoon een AI is, komt laat en wordt niet uitgebreid toegelicht. Daardoor kijk je een groot deel van de film zonder het volledige plaatje, terwijl dit juist essentieel is om het verhaal te begrijpen. Achteraf gezien gaat The Great Flood dus veel minder over water dan je misschien denkt. De overstroming is vooral een achtergrond voor een groter thema: de relatie tussen mens en technologie, en de vraag of liefde en menselijkheid te programmeren zijn. Dus als je gaat kijken, houd dit dan in je achterhoofd.
Met deze kennis snap ik beter wat de makers wilden vertellen. Tegelijkertijd blijft het voor mij een minpunt dat dit pas duidelijk wordt als je zelf extra informatie opzoekt. Met iets meer uitleg had de film een stuk sterker en minder verwarrend kunnen zijn.
Conclusie: The Great Flood heeft een sterk begin en spectaculaire beelden, maar het onsamenhangende verhaal maakt het kijken uiteindelijk minder plezierig. Voor wie van duidelijke en meeslepende rampenfilms houdt, is dit helaas niet de beste keuze.