Er zijn van die momenten waarop je leven in één klap verandert. Dat ene moment waarop je beseft dat niets meer hetzelfde zal zijn. Voor mij gebeurde dat in 2013, toen ik 23 jaar oud was en een zwangerschapstest deed zonder eigenlijk te geloven dat er iets uit zou komen, maar waarom dacht ik dat? Binnen een paar seconden stond er iets wat ik nooit had verwacht: zwanger!
In 2013 was ik 23 jaar oud en leefde ik eigenlijk gewoon mijn leven. Ik werkte al een paar jaar in de thuiszorg, daar was ik begonnen toen ik 21 was en daarnaast deed ik gewoon leuke dingen. Af en toe ging ik uit, soms een festival meepakken, en verder genieten van het leven zoals veel twintigers dat doen. Grappig genoeg had ik vroeger altijd gezegd dat ik op mijn 18e moeder zou worden. Dat werd hem natuurlijk niet. Gelukkig maar, want als ik er nu op terugkijk is dat echt heel jong.
Toch zat er altijd iets raars in mijn hoofd. Ik had namelijk ergens het gevoel dat ik misschien nooit kinderen zou kunnen krijgen. Geen idee waarom ik dat dacht, maar dat gevoel had ik gewoon. En dat terwijl ik als kind echt een enorme “poppenmoeder” was. Mijn poppen waren mijn baby’s. Ik zorgde voor ze, kleedde ze aan en nam ze overal mee naartoe. Ook speelde ik best lang met Barbies.
Een menstruatie die uitbleef
Ik leefde gewoon mijn leven met mijn vriend en alles ging zoals altijd. Tot ik merkte dat ik niet ongesteld werd. Op zich niet heel vreemd, want soms kwam mijn menstruatie een paar dagen later. Twee of drie dagen verschil was bij mij niet gek. Maar nu duurde het wel erg lang. Ik had al een paar weken geen menstruatie gehad. Ik dacht: het zal wel stress zijn. Toch besloot ik een zwangerschapstest te kopen toen ik een keer in de stad was. Gewoon om het zeker te weten.
In die tijd woonde ik nog thuis. Ik was 23 en had beneden mijn eigen verdieping. Een hele fijne plek eigenlijk. Ik had daar een leuke kamer met een bankstel, een tweepersoonsbed, een tv-meubel met een tv aan de muur en een plank met allemaal leuke spulletjes erop. Naast mijn bed hingen twee IKEA-kasten waar ik ook weer van alles op kon zetten. En ik had zelfs zes ingebouwde kasten.
De test
Toen ik de test ging doen, was ik niet alleen thuis. Mijn vader of moeder was boven, ik weet niet eens meer precies wie. Ik plaste in een glas in mijn slaapkamer en stopte de test erin. In mijn hoofd wist ik eigenlijk al zeker dat er niks uit zou komen. Want ja… ik was 23 en nog nooit zwanger geweest. Daarbij moet ik wel vertellen dat ik al echt een lange tijd gestopt was met de pil, maar ook niet zwanger werd. Op de bijsluiter stond dat je ongeveer twee tot drie minuten moest wachten op de uitslag. Nou… mooi niet. Ik stopte de test in het glas en meteen verscheen de uitslag. ZWANGER. Niet een beetje… gewoon duidelijk. Mijn eerste gedachte was: Wat? Ik? Dat kan niet.
Complete paniek
Ik raakte compleet in paniek. Ik wist echt niet wat ik moest doen. En precies op dat moment klopte één van mijn ouders op mijn deur. Ik schrok me rot en riep snel dat ik bezig was. Ik kon het gewoon niet geloven joh. Mijn jas trok ik aan en ik zei dat ik even weg ging. Buiten ben ik op een bankje gaan zitten. En daar heb ik heel hard gehuild. Niet omdat ik het niet wilde. Maar omdat ik dit totaal niet verwacht had. Tegelijkertijd voelde ik ook iets anders…Ik was zó ontzettend blij. Want blijkbaar kon ik dus gewoon zwanger worden. Die emoties waren zo overweldigend dat alles een beetje als een roes voelt als ik eraan terugdenk. Maar toch weet ik het allemaal precies.
Volgens mij heb ik het ongeveer een week voor me gehouden voordat ik het aan anderen vertelde. Ik wilde eerst weten hoe ver ik zwanger was. Dus belde ik de huisarts. De assistente vertelde mij dat als ik een abortus wilde, ze mij verder konden helpen. Ik zei meteen: “Nee. Geen abortus.” Maar ik dacht altijd dat je de huisarts moest bellen als je zwanger was. Blijkbaar niet. Ze vertelde dat ik contact moest opnemen met een verloskundige. Daar kon ik een afspraak maken voor een echo. Dus dat deed ik.
Ik belde een praktijk in IJsselstein en legde mijn verhaal uit. Aan de hand van mijn laatste menstruatie konden ze ongeveer berekenen hoe ver ik zou zijn. En toen kwam de verrassing: Ik bleek al 5 weken zwanger te zijn. Toen dacht ik meteen: “Daarom sloeg die test dus ook zo snel uit!”
Maar daarna schoot er meteen iets anders door mijn hoofd. Ik zei: “Maar… twee weken geleden heb ik nog best veel ouzo gedronken.” Ik voelde me zó schuldig. De verloskundige moest lachen en stelde me gerust. Ze zei dat het in zo’n vroeg stadium eigenlijk nog niets kan doen. Dat was echt een enorme opluchting. Maar één ding wist ik zeker: mijn leven ging vanaf dat moment compleet veranderen. Een mega verandering in goede zin.
Benieuwd naar deel 2? Daarin vertel ik hoe ik het mijn ouders vertelde en hoe mijn eerste echo met 8 weken was.
Wil je mij volgen op Instargam? Volg mij via deze link!
Ik ben benieuwd en deel twee! Leuk om te lezen!
Dank je wel! Ik vond het ook leuk om even terug te gaan naar die tijd.