Ja, de titel klinkt misschien apart. Toch wil ik dit verhaal delen, omdat het misschien andere ouders kan helpen. Het begon allemaal toen Chelsey zes maanden oud was en haar eerste brood mocht eten. Al snel bleek dat ze zich regelmatig verslikte, soms zo ernstig dat het leek alsof ze stikte. Natuurlijk stopte ik direct met brood geven en maakte ik haar eten helemaal fijn, zodat ze zich niet meer zou verslikken. Het was eng en zorgwekkend, maar ik dacht dat ik het op deze manier veilig hield.
Langzaam probeerde ik haar weer wat grovere stukjes te geven, nog steeds heel klein gesneden, zodat ze kon leren kauwen. Soms ging dat goed, soms niet. Op een gegeven moment verslikte ze zich zó erg dat ik in paniek raakte. Ik sloeg voorzichtig op haar rug en probeerde het stukje met mijn vinger weg te halen. Het waren angstige momenten die geen enkele ouder zijn kind gunt.
Eén keer moest zelfs mijn moeder helpen om het stukje los te krijgen. Chelsey werd paars, kneep haar tanden op elkaar en kreeg geen adem meer. Uiteindelijk schoot het stukje eruit, maar de paniek en angst die ik toen voelde, zal ik nooit meer vergeten.
Na deze ervaringen wilde ik haar alleen nog maar geprakt voedsel geven. Maar natuurlijk kan een kind niet zijn hele leven alleen maar gepureerd eten. Daarom gingen we naar het consultatiebureau voor advies. Zij hadden dit nog niet eerder meegemaakt en verwezen ons door naar een logopedist.
Chelsey en de logopedist
In eerste instantie vroeg ik me af: wat kan een logopedist hier nu eigenlijk aan doen? Tot mijn verbazing bleek dat logopedisten ook gespecialiseerd zijn in eet- en slikproblemen bij kinderen.
In oktober 2015 maakten we een afspraak. De logopedist kwam bij ons thuis, wat voor Chelsey heel vertrouwd voelde. Tijdens de eerste afspraak observeerde ze hoe Chelsey at. Al snel werd duidelijk dat Chelsey haar eten prakte met haar tong, in plaats van te kauwen met haar tanden.
We leerden hoe we haar opnieuw konden stimuleren om te kauwen. We gaven kleine stukjes voeding in haar kiezen, zodat het kauwreflex werd geactiveerd. En wat bijzonder was: binnen een week zagen we al verbetering. Na twee weken, en nog eens drie weken later, had Chelsey enorme vooruitgang geboekt.
Sindsdien letten we nog altijd goed op hoe ze eet. Soms verslikt ze zich nog weleens, maar we snijden vlees en andere producten nu in veilige, passende stukjes. Het vertrouwen rondom eten moest opnieuw worden opgebouwd – en gelukkig is dat gelukt. En mocht er in de toekomst toch iets zijn, dan weten we dat we altijd opnieuw contact kunnen opnemen met de logopedist.
Hoe het nu gaat
Inmiddels is Chelsey 12 jaar en het mooie nieuws is: ze verslikt zich al jaren niet meer. Het probleem waar we vroeger zo bang voor waren, is gelukkig helemaal verdwenen. Ze eet zelfstandig, kauwt goed en heeft daar geen begeleiding meer bij nodig.
Toch merk ik dat die angst als ouder nooit helemaal weggaat. Ook al weet ik dat het goed gaat, ik blijf automatisch opletten wanneer ze eet. Dat zit er gewoon in na alles wat we hebben meegemaakt. Die paniekmomenten van vroeger vergeet je niet zomaar.
Maar boven alles overheerst dankbaarheid. Dankbaar dat we hulp hebben gezocht. Dankbaar dat het goed is gekomen. En dankbaar dat Chelsey nu zonder zorgen kan genieten van haar eten.
Mijn advies aan andere ouders
Ik deel dit verhaal omdat ik hoop dat het andere ouders kan helpen die met soortgelijke problemen worstelen. Laat je niet bang maken: niet ieder kind ervaart dit, en met de juiste begeleiding komt het vaak helemaal goed. Twijfel je ergens over? Blijf er niet alleen mee rondlopen. Vraag hulp. Dat is geen falen, dat is kracht.
Heb je vragen of wil je dit privé bespreken? Stuur gerust een mail naar lifestylekimberley@gmail.com 🤍