Vegan eten voelt voor mij als een bewuste keuze. Een keuze die bij mij past, bij mijn waarden, en bij hoe ik in het leven sta. Toch merk ik dat die keuze in de praktijk niet altijd even makkelijk is, vooral niet wanneer je samenwoont met mensen die wél vlees eten. Want ja… ik ben vegan, maar in mijn huis wordt nog gewoon vlees gegeten. Door mijn man. Door mijn dochter. En dat betekent dat ik soms… vlees moet bakken. En eerlijk? Dat vind ik lastig.
Vlees bakken terwijl je het zelf niet wilt eten
Voor veel mensen klinkt het misschien overdreven. “Het is toch gewoon eten?” Maar voor mij voelt het niet zo. Wanneer ik vlees moet bereiden, gaat dat eigenlijk tegen mijn gevoel in. Het ruikt, het bakt, het ligt daar in de pan, en ondertussen denk ik alleen maar: dit wil ik niet. Niet eten, aanraken of bereiden. Toch doe ik het. Uit liefde. Uit zorg. Omdat ik moeder ben. En partner.
Maar dat maakt het niet minder ingewikkeld. Vegen zijn betekent niet dat je anderen iets oplegt. Laat ik dit meteen duidelijk zeggen: ik dwing niemand in mijn gezin om vegan te eten. Dat is hun eigen keuze. En die respecteer ik volledig. Maar andersom mag mijn keuze er ook zijn. Vegan zijn is geen “dieet”. Het is voor mij een overtuiging. En juist daarom botst het soms met het dagelijkse leven in een huishouden waarin niet iedereen dezelfde keuzes maakt.
De innerlijke strijd die niemand ziet.Wat mensen vaak niet zien, is de mentale kant hiervan.
Het constante schakelen. Het aanpassen. Het jezelf soms even opzij zetten.
- Twee verschillende maaltijden maken
- Opletten dat pannen niet gemengd worden
- Geuren die blijven hangen
Het is geen drama. Maar het is wél vermoeiend. En soms voelt het gewoon oneerlijk.
Herkenbaar voor andere vegans?
Ik weet zeker dat ik hier niet de enige in ben. Veel vegan mensen wonen samen met vleeseters. En veel van hen herkennen dit gevoel, maar praten er nauwelijks over. Want ja, je kunt het toch gewoon doen? Maar moeten we altijd alles maar “gewoon” doen? Liefde, respect en grenzen Wat ik heb geleerd, is dat het draait om balans. Om praten. Om aangeven wat je lastig vindt.
Soms kook ik vegan voor iedereen. Soms kook ik apart. En soms vraag ik gewoon of iemand anders het vlees wil bereiden. Dat is geen falen. Dat is zelfzorg. Vegen leven in een niet vegen huishouden kan wél. Het hoeft niet perfect. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. En je hoeft jezelf niet weg te cijferen. Vegan leven in een huishouden met vleeseters vraagt om begrip, van anderen, maar vooral ook van jezelf. En het belangrijkste: respect!