Er zit iets zachts in de manier waarop Wijnand praat. Alsof zijn woorden niet gehaast naar buiten komen, maar eerst even de tijd krijgen om te landen. Niet uit twijfel, maar omdat er zoveel tegelijk in hem leeft: gedachten die elkaar kruisen, herinneringen die onverwacht opduiken, gevoelens die nog even hun plek moeten vinden. Toch probeert Wijnand in dat alles rust te bewaren. Zijn verhaal is er één van zoeken, van groeien en van steeds opnieuw leren omgaan met wat er in hem gebeurt.
“Van jongs af aan was ik een verlegen jongen,” begint hij. “Dat is nooit helemaal weggegaan. Ik ben er wel overheen gegroeid, maar soms komt het weer even terug. Vooral in nieuwe situaties. Later ben ik wel rustiger geworden. Dat is wel iets wat gegroeid is met de jaren.”
Hij denkt even na, alsof hij door zijn eigen hoofd bladert. “Eigenlijk ben ik een man van vele gedachtes. Soms wil ik alles tegelijk doen. Dan schiet alles door elkaar en verlies ik het overzicht. Dat kan best druk worden in mijn hoofd.” Wat hem helpt om weer op de grond te landen, is eenvoudiger dan je misschien zou denken. “Rust, regelmaat en reinheid. Dat is voor mij belangrijk. Als dat goed zit, dan kan ik ook beter functioneren.”
Er verschijnt even een kleine glimlach als hij verder praat over zichzelf. “Iets wat mensen niet altijd zien… is dat ik ook best vrolijk uit de hoek kan komen. Dat zit er echt wel in.” Als het gesprek dieper gaat, wordt zijn toon rustiger. Meer nadenkend.
“God, Jezus en de kerk geven mij nu richting in mijn leven. Ik zou niet weten hoe ik het anders had moeten doen. Dat geloof geeft mij houvast.” Over hoe anderen hem zien, is hij eerlijk, zonder zich te verstoppen. “Ik heb wel gemerkt dat mensen soms denken dat je iets raars of gevaarlijks zou kunnen doen. Maar dat is niet wie ik ben. Ik kan mijn ziektebeeld niet veranderen, dus ik probeer het los te laten.”
Niet alles laat hij zomaar zien aan de buitenwereld. “Ik draag soms nog een masker. Niet iedereen hoeft alles van mij te weten. Soms wil ik er gewoon niet over praten.” Toch komt er geen hardheid in zijn woorden. Eerder iets menselijks. “Maar diep van binnen ben ik wel een liefdevol en begripvol persoon.” Dan wordt hij stiller. Alsof hij even vooruit kijkt in gedachten.
“Je realiseert je steeds meer dat alles in één klap anders kan zijn. Daarom probeer ik te genieten van elk moment dat goed voelt.” En als hij echt naar de toekomst kijkt, blijft hij bescheiden in zijn hoop. “Ik hoop gewoon dat ik een baan kan krijgen. Iets wat bij me past. En misschien… misschien ooit een vrouw. Iemand met wie ik het leven kan delen.”
Volg mij voor meer 
Instagram: Mamavanchelsey
TikTok: LifebyKimberley
Facebook: KimberleyKirby
YouTube: Vegan, maar dan normaal