Zoals jullie misschien nog weten, ben ik een tijdje geleden op rondleiding geweest bij het kinderdagverblijf dat ik had uitgekozen. Ja, echt een typisch mama-dingetje — ik heb het gekozen haha. We kregen een uitgebreide rondleiding, niet alleen bij de peutergroep, maar door het hele gebouw. Dat stelde me meteen gerust. Alles werd duidelijk uitgelegd, en ondanks dat ik zelf ooit stage liep in kinderdagverblijven (alweer lang geleden — tussen 2007 en 2009), was het toch fijn om alles weer even te zien.
Vandaag neem ik jullie mee in Chelsey’s allereerste echte dag op het kinderdagverblijf. Hoe het ging? Lees gezellig mee!
De wenmomentjes
Chelsey mocht op 29 februari en 2 maart wennen. Eerst twee uurtjes, daarna vier. En dat ging hartstikke goed! Op 7 maart was het dan zover: haar eerste volledige dag. Ze zou van 9:00 tot 17:00 blijven — een mooi begin, volgens de leidsters.
We vertrokken om 8:30 van huis, en ik voelde de zenuwen door m’n buik gieren. Had ik alles bij me? Hoewel ze op de opvang zeiden dat ik bijna niks hoefde mee te nemen, stopte ik toch automatisch wat luiers, drinken, extra kleding én haar laarzen in de tas. En ja, natuurlijk haar naam even in haar jas geschreven.
Afscheid nemen…
Toen we aankwamen werd Chelsey superlief ontvangen. Ze voelde zich al vrij snel thuis, mede doordat ze er al twee keer had mogen wennen. Ze ging meteen aan het tafeltje zitten, begon te puzzelen en keek nieuwsgierig naar de andere kindjes. Mijn hart smolt!
Voordat ik haar uitzwaaide, hielp ik haar nog even met haar jasje en zette haar tasje en knuffel in het mandje. Om 9:05 zwaaide ik haar uit bij het raam. Mijn moppie stond daar met de leidster en keek me vrolijk na. Zo dapper! En precies zoals ik al voorspeld had: geen tranen. Ze bleef gewoon staan, klaar voor haar dag.
En toen… zonder haar
Op de fiets naar mijn werk dacht ik aan van alles. Mijn gedachten gingen steeds weer terug naar het kinderdagverblijf. Natuurlijk wil je je kind het liefst bij je houden, maar ik wist ook: dit is goed voor haar. Ze leert spelen, delen, ontdekken — allemaal met andere kindjes. Ik zei hardop tegen mezelf: “Ze gaat het leuk hebben. Dit is goed voor haar.” En zo fietste ik door.
Tijdens mijn werk dacht ik steeds aan haar, vooral rond 10:00 (fruittijd!) en 12:00 (lunch!). Toch kon ik ook fijn werken. Maar het moment dat ik haar weer mocht ophalen… dat voelde als een feestje!
Het ophalen: smeltmoment!
Toen ik het plein opliep, zag ik haar meteen. Ze waren buiten aan het spelen. Ik riep haar naam. Ze keek op, even wat twijfelend — en toen ineens: “Haaaaai mamamaaaaaa!” Mijn hart barstte van trots. We knuffelden en ik kreeg meteen een update van de leidster.
En wat ze zei? Nou, ik kreeg echt kippenvel:
“Wat een fantastisch kind is Chelsey. Lief, sociaal, zelfstandig. Ze maakte goed contact met ons en de andere kinderen. Ze stimuleerde anderen om te eten en te drinken, complimenteerde ze zelfs. Ze weet precies wat ze wil én durft dat ook te zeggen. Ze heeft goed gegeten, anderhalf uur geslapen en heerlijk gespeeld. Ze is slim, betrokken én ontzettend lief.”
Ze sloot af met: “Echt een schatje. Onze complimenten!”
Nou, je begrijpt: ik liep stralend naar huis met de allergrootste smile op m’n gezicht. Wat ben ik trots op haar! Haar eerste hele dag van 9 tot 5 — en ze heeft het geweldig gedaan. Dit bevestigt voor mij waarom ik haar zo lang mogelijk zelf wilde begeleiden en dingen aanleren. Ze was er helemaal klaar voor.
Natuurlijk is elk kindje anders, maar dit was écht een fijne start. 💕
En nu jij?
Ik ben een super trotse mama. Dank je wel dat je dit lange, persoonlijke artikel hebt gelezen. Hopelijk vond je het leuk of herkenbaar. Gaan jouw kinderen ook naar een kinderdagverblijf? Hoe ging hun eerste dag?
Laat gerust een reactie achter. Tot snel weer! 🌸
Liefs,
Kimberley X